Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή την αδήλωτη εργασία | Παρασκευή 17/5, 19:30, Υπόστεγο

Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή την αδήλωτη εργασία την Παρασκευή 17/5 στις 19:30 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38 / ypostego.wordpress.com).

  • Παρουσίαση της μπροσούρας – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΒΑΣΙΚΑ: ούτε μια ώρα αδήλωτη δουλειά! (η μπροσούρα σε ηλεκτρονική μορφήαπό τους νομάδες – εργατική συνέλευση στα βορειοανατολικά
  • Ανοιχτή Συζήτηση – ανταλλαγή εργατικών εμπειριών και οι δυνατότητες να αντισταθούμε στους εργασιακούς χώρους και τις γειτονιές μας

Καθημερινά βιώνουμε την εκμετάλλευση στο πετσί μας. Σε σκατοδουλειές, με μισθούς πείνας, μισά ή καθόλου ένσημα, ωράρια λάστιχο, απλήρωτες υπερωρίες, στόχους που πρέπει να πιάσουμε, εργοδότες που το παίζουν συνεργάτες, εργοδότες που κλαίγονται, σεξιστικές συμπεριφορές, συνάδελφους κανίβαλους, συνάδελφους που την έχουν δει αφεντικά. Και μετά στην ανεργία, τα ψίχουλα του ΟΑΕΔ, το άγχος του ψαξίματος, την ξεφτίλα των voucher, τα “κοινωφελή”, τις πρακτικές, τη συνεχή επισφάλεια.

Κάνε υπομονή, σκύψε το κεφάλι, δούλεψε παραπάνω, παντού έτσι είναι, κοίτα την πάρτη σου, ψήφισε τον τάδε. Η λογική της υποταγής, της παραίτησης, της συναίνεσης, της ανάθεσης και ατομισμού ώστε να βγούμε από την κρίση, ώστε να επιβιώσει το μαγαζί και να πλουτίσει το αφεντικό, ώστε να έχεις αύριο δουλίτσα και ας πληρώνεσαι τρείς και εξήντα.

Και όμως. Όταν γνωριζόμαστε, συζητάμε και αντιλαμβανόμαστε τα κοινά μας συμφέροντα. Όταν σκεφτόμαστε σαν ομάδες και όχι σαν μονάδες. Όταν εμπιστευόμαστε τις δικές μας δυνάμεις. Όταν οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης και συλλογικότητες γειτονιάς. Τότε μπορούμε να αντισταθούμε στην επίθεση των αφεντικών και να διεκδικήσουμε, ισότιμα και αδιαμεσολάβητα.

Πρωτοβουλία εργαζομένων/ανέργων στα νότια

prwterganerg@espiv.net

Σάββατο 20 Απριλίου | Μοναστηράκι, 12μμ | Πορεία ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Σάββατο 20 Απριλίου | Μοναστηράκι, 12μμ | Πορεία ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Προπαγανδιστικές δράσεις στις γειτονιές μας
Σάββατο 13/4 – 17:00, Μικροφωνική Στ. Μετρό Ελληνικό
Κυριακή 14/4 – 20:00, Προβολή της ταινίας “Μανταρίνια” στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο

Κείμενο σε PDF

Ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό

Ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τα θλιβερά γαλανόλευκα καρναβάλια για την «μακεδονία ξακουστή» και τον εθνικό παροξυσμό. Ένα συνονθύλευμα από δεξιούς, ψεκασμένους, ελληνόψυχους, παπαδαριό, ναζί, (παρα)στρατιωτικούς και αριστερούς πατριώτες, που έχυσαν τόνους εθνικιστικού-ρατσιστικού-σεξιστικού δηλητηρίου, προσπάθησε να σπείρει το σκοτάδι του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και έστρωσε τον δρόμο στις κάθε λογής φασιστικές και ναζιστικές γκρούπες να ξαναβγούν στον δημόσιο χώρο και με τις πλάτες των αστυνομικών δυνάμεων να επιτεθούν σε κατειλημμένους χώρους, σε μετανάστριες-ες και αγωνιστές-τριες. Οι «γραφικοί» μακεδονομάχοι «νταντεύτηκαν» από όλο το καθεστωτικό φάσμα (κόμματα, ΜΜΕ κτλ.). Τροφοδοτήθηκαν από τον διάχυτο δημόσιο λόγο εθνικισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού˙ από τις ιαχές για τις «μάχες των υδρογονανθράκων» στο Αιγαίο, από την πριμοδότηση του πατριωτισμού ως «υγιούς ιδεολογίας» από την κυβερνώσα αριστερά, από τη διαρκή ρητορεία για «εθνική ενότητα και ανάπτυξη», την Ελλάδα «ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια».

Σχετικά με τη  λεγόμενη «συμφωνία των Πρεσπών», αυτή αποτέλεσε στην πραγματικότητα (πέρα από τις κραυγές των προδομένων ελληνόψυχων) μια επιβεβαίωση της «νέας» εθνικής στρατηγικής για ισχυροποίηση της θέσης της Ελλάδας στο πλαίσιο κρατικών ανταγωνισμών και συγκέντρωσης κεφαλαίων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Η υπερπαραγωγή πατριωτικών λόγων για  «εθνική ενότητα» και «εθνική ανάπτυξη» είναι η βάση μιας επιθετικής στρατηγικής που εδώ και χρόνια στήνεται με: περαιτέρω αύξηση του διαχρονικά διογκωμένου προϋπολογισμού των ενόπλων δυνάμεων (3,32 δισ. ευρώ για το 2019), ενίσχυση των περιφερειακών συμμαχιών και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τα στρατοκρατούμενα κράτη του Ισραήλ και της Αιγύπτου, δαπανηρές αναβαθμίσεις των F-16 και παραγγελίες νέων φρεγατών για το πολεμικό ναυτικό, εντατικότερη στρατιωτικοποίηση για τις ΑΟΖ σε Κύπρο και Αιγαίο, με διασφάλιση εμπορικών συμφωνιών με ενεργειακούς κολοσσούς (TOTAL, MOBILκτλ). Ταυτόχρονα, αναβαθμίζεται ο ρόλος του ελληνικού κράτους στον ΝΑΤΟϊκό μηχανισμό (ΝΑΤΟϊκά drones στη Λάρισα, εγκατάσταση πυρηνικών στον Άραξο, μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά ελικόπτερα στο Άκτιο και το Στεφανοβίκειο, εγκατάσταση της Frontex στο Τυμπάκι της Κρήτης, ΝΑΤΟϊκό λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη, ενίσχυση της βάση της Σούδας κ.ά.)  Παράλληλα, το ελληνικό κράτος αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο της «Ευρώπης Φρούριο», διεξάγοντας έναν αιματηρό πόλεμο κατά των μεταναστριών/ων στα σύνορα του Έβρου και στο Αιγαίο, στα στρατόπεδα και τα κέντρα «φιλοξενίας», στα κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων, στους δρόμους των πόλεων: είτε γιατί οι ζωές και οι τόποι τους λεηλατήθηκαν από τον πόλεμο είτε γιατί λεηλατήθηκαν από την ειρήνη του καπιταλιστικού κόσμου.

Το δίπολο περί «αγνού» πατριωτισμού και «ακραίου» εθνικισμού είναι ψευδεπίγραφο καθώς και τα δύο χρησιμοποιούνται από την κυρίαρχη αφήγηση για να ενισχυθεί η εθνική συνείδηση, προκειμένου να αποκρυφτούν οι ταξικοί, ρατσιστικοί και έμφυλοι διαχωρισμοί και ιεραρχήσεις. Από το σχολείο και την εκκλησία, μέχρι τα ΜΜΕ και τον στρατό, από τα πρώτα βήματά μας επιχειρούν να μας εμποτίσουν με το εθνικιστικό δηλητήριο. Κάθε κράτος  επιδιώκει να δημιουργήσει στο φαντασιακό των υπηκόων του μια «κοινών συμφερόντων εθνική κοινότητα» την οποία οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Γιατί είναι απαραίτητη ώστε να αποσιωπούνται οι μορφές καταπίεσης και εκμετάλλευσης και να αφομοιώνονται τα ριζοσπαστικά κινήματα. Και γιατί χωρίς μια  εθνική (και άρα διαταξική) συνείδηση δεν θα ήταν δυνατή η πολιτική συγκρότηση σε εθνικά κράτη, ούτε η νομιμοποίηση και εδραίωση των νέων ολοκληρωτισμών, μέσω της επέκτασης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και της στρατιωτικοποίησης των κοινωνιών, με τρόπο που να συμβαδίζει με τις ανάγκες του καπιταλισμού.

Η αριστερή διαχείριση ενισχύει την εθνική αφήγηση. Ήδη από το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει την ταύτιση των εθνικών και ταξικών συμφερόντων με την εθνικιστική προμετωπίδα του «αριστερού πατριωτισμού». Οι περιβόητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αποτέλεσαν βασικό μηχανισμό εθνικοποίησης συνειδήσεων, επιβεβαίωση της ανάθεσης στους κρατικούς διαχειριστές  και μετατροπής κινημάτων σε συνοδοιπόρους των κρατικών πολιτικών στο όνομα της «μάχης ενάντια στους ξένους δανειστές για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας και την αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας».

Ο «αριστερός πατριωτισμός» και ο «δεξιός εθνικισμός» είναι όψεις της κυρίαρχης αφήγησης που έχει επιβληθεί: του έθνους-κράτους ως μοναδικής δυνατότητας κοινωνικής συγκρότησης. Του έθνους-κράτους που στη μεγάλη του αγκαλιά θα χωρέσουν όλες εκείνες οι ανταγωνιστικές σχέσεις, οι συγκρούσεις ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους/ες, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους/ες, για να μπορεί διαρκώς  η «κανονικότητα» να θριαμβεύει.  Δολοφονίες στα σύνορα,  στρατόπεδα συγκέντρωσης, εντατικοποίηση της μισθωτής σκλαβιάς και της τρομοκρατίας της ανεργίας, αποκλεισμός/τιμωρία κάθε άλλης ταυτότητας που «ντροπιάζει» την αρρενωπότητα του έθνους, έλεγχος και καταστολή όλων αυτών που θα ονομαστούν περιττοί/ές (μετανάστες/τριες, τοξικοεξαρτημένοι/ες, άστεγοι/ες κτλ), καταστολή όλων αυτών που στέκονται απέναντι σε αυτήν την «κανονικότητα» της ταξικής και κοινωνικής ειρήνης, που δεν θα φάνε το κουτόχορτο των «κοινωνικών και εθνικών συμβολαίων». Είτε αριστερός είτε δεξιός, ο πατριωτισμός στρώνει το έδαφος και συμβάλλει στην προώθηση του κοινωνικού εκφασισμού και της αιματοβαμμένης εθνικής ενότητας. Τα παραδείγματα των σχολείων στα οποία πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις με εθνικιστικό περιεχόμενο, των φασιστικών πογκρόμ στην Κόνιτσα και τα Βίλια, της άρνησης των γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολείο της Σάμου, στο οποίο θα παρακολουθούσαν μαθήματα παιδιά μεταναστών είναι χαρακτηριστικά φαινόμενα της περιόδου.

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και τα απολύτως υλικά αποτελέσματα που είχε για τις δυτικές κοινωνίες συνέβαλαν στη γιγάντωση του εθνικισμού, ο οποίος αποτελεί δοκιμασμένο εργαλείο διαχείρισης τέτοιων κρίσεων και ταυτόχρονα αντίβαρο σε μια πιθανή συνολική αμφισβήτηση του κρατικού-καπιταλιστικού οικοδομήματος. Αποτελεί βασικό κομμάτι του παγκόσμιου παζλ, το οποίο συνθέτουν στρατιωτικές επεμβάσεις, οικονομικές επενδύσεις, συμμαχίες και ανταγωνισμοί μεταξύ κρατών και μπλοκ εξουσίας. Η επανεμφάνιση του στρατού στις δυτικές μητροπόλεις και η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, ο  μιλιταρισμός ως κοινωνική μορφή οργάνωσης, οι χιλιάδες νεκροί, εκτοπισμένοι και έγκλειστοι μετανάστες και μετανάστριες μάς θυμίζουν ότι η «ειρήνη» των κυρίαρχων είναι η συνέχεια του πολέμου τους με άλλα μέσα. Η εμφάνιση «εξωτερικών εχθρών» και η απειλή ενός πολέμου, χρησιμοποιείται για την τρομοκράτηση της κοινωνίας και τη συσπείρωση και σύνταξή της γύρω από το κράτος. Αποτελεί μια τεχνική κοινωνικού ελέγχου, συνήθως όταν η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των κυρίαρχων, πολιτικά και οικονομικά, προκαλεί ή πρόκειται να προκαλέσει έντονες αναταραχές στο εσωτερικό ενός κράτους.

Και, ναι μεν, ο «πόλεμος» διαφέρει ως προς την υλικότητα της στρατιωτικής σύγκρουσης και των θυμάτων από την «ειρήνη», αλλά είναι σε αυτήν την «ειρήνη» που βαθαίνουν και οξύνονται οι σχέσεις ιεραρχίας, πειθαρχίας, ανισότητας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και επιβολής διαχωρισμών. Οι σχέσεις, δηλαδή, που κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ της «ειρήνης» και του «πολέμου» ώστε να συνεχίσουν να διαιωνίζονται απρόσκοπτα η ιεραρχία, η επιβολή, τα προνόμια και η αύξηση του πλούτου των κυρίαρχων και η διαρκής εξαθλίωση και υποτίμηση της ζωής των «από κάτω».

Για τους καταπιεσμένους/ες και τους εκμεταλλευόμενους/ες αυτού του κόσμου δεν αποτελεί λύση η εθνική συστράτευση, ούτε η επιλογή κάποιου επίδοξου «εθνοσωτήρα» δεξιού ή αριστερού. Δεν αποτελεί λύση η ανάθεση, η ψήφος και η συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες και ψευτοδιλήμματα. Απέναντι στην εχθρότητα, την αλληλοεξόντωση, τον ανταγωνισμό μεταξύ των καταπιεσμένων, μοναδική διέξοδο αποτελεί ο αγώνας για την συνολική καταστροφή του κόσμου της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της υποταγής. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε μέσα από οριζόντιες, αντιιεραρχικές, αυτοοργανωμένες διαδικασίες και να παλέψουμε για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού, της πατριαρχίας.

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζει

Σύγκρουση με κράτος, αφεντικά, φασίστες

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Αγώνας για την κοινωνική επανάσταση, την κοινωνική απελευθέρωση

Πορεία Σάββατο 20 Απριλίου, Μοναστηράκι, 12μμ

Αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, συντρόφισσες, σύντροφοι

 

Bar οικονομικής ενίσχυσης του μαθητικού εντύπου “εκτός ύλης” | Παρασκευή 7/12 – 22:00 | Κατάληψη Φιλολάου 99

Bar οικονομικής ενίσχυσης για το υπό έκδοση 2ο τεύχος του μαθητικού εντύπου “εκτός ύλης”. Παρασκευή 7/12 στις 10 στη Κατάληψη Φιλολάου 99.
Το εκτός ύλης είναι μια προσπάθεια των ομάδων του Συντονισμού Αναρχικών Κοινοτήτων Αγώνα νότιας-ανατολικής Αθήνας για αντιπληροφόρηση/παρέμβαση στα σχολεία αυτών των περιοχών και δημιουργίας σχέσεων με τους μαθητές και τις μαθήτριες.

ΕΔΩ μπορεί να βρεθεί το πρώτο τεύχος.

Συντονισμός Αναρχικών Κοινοτήτων Αγώνα νότιας ανατολικής Αθήνας (ΣΑΚΑΝΑ)
Πρωτοβουλία αναρχικών αντιεξουσιαστών από τους πρόποδες του Υμηττού
Αναρχική Συλλογικότητα parekura
Ελευθεριακό Στέκι Πικροδάφνη

Κυριακή 27/5 στο Υπόστεγο | Προβολή της Ταινίας “Δουλεύοντας με το Πάσο μας”

ΚΥΡΙΑΚΗ 27/5 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ
με αφορμή την έκδοση του μαθητικού εντύπου “εκτός ύλης

απο τις 19:00 αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο
στις 20:30 η προβολή

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟ ΜΑΣ – RADIO ALICE (Guido Chiesa, 2004) 1976 και η Ιταλία βράζει. Διαδηλώσεις, απεργίες, συγκρούσεις με την αστυνομία, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα παντού. H Ιταλική Αυτονομία μέσα από την καθημερινότητα δύο παιδιών από την Μπολόνια που εμπλέκονται ενεργά στο κίνημα

Προβολή στον Κήπο του Υποστέγου | I AM NOT YOUR NEGRO | Κυριακή 13/5

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/5
ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ – I AM NOT YOUR NEGRO (Raoul Peck)

‘Ενα ντοκιμαντέρ για τη φυλετική καταπίεση, τον ρατσισμό, το φόβο και το μίσος προς κάθετι “ξένο”. Γiα την ανάπτυξη των δυτικών κοινωνιών και του καπιταλισμού.

“Η ιστορία του νέγρου στην Αμερική είναι η ιστορία της ίδιας της Αμερικής. Και δεν είναι μια όμορφη ιστορία.”

Στις 19:00 Καφενείο – Στις 20:30 η προβολή

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο | 25ης Μαρτίου 38 (7′ από το μετρό)
ypostego.wordpress.com | ypostego@espiv.net

Ενημερωτική Εκδήλωση-Kάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες των Π.Ράλλη & Μόριας

 

Ανοιχτή εκδήλωση του Συντονισμού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης και κάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας

  • ενημέρωση για τις υποθέσεις εν όψει δικαστηρίων
  • τηλεφωνική επικοινωνία με Musaferat απο Μυτιλήνη
  • ενημέρωση για δράσεις

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧEΡΙΑ ΑΠO ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓYΗ ΣΕ OΣΟΥΣ-ΕΣ ΑΝΤΙΣΤEΚΟΝΤΑΙ

Ενημερωτικό κείμενο σε pdf

[ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ] Προβολή Ντοκιμαντέρ: Πως το Καταλάβαμε | Κυριακή 4/2 19:00

Στα πλαίσια των προβολών ενάντια στη λήθη την Κυριακή 4/2 στις 19:00 πραγματοποιούμε προβολή-συζήτηση για τις καταλήψεις στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο.

Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ “πως το καταλάβαμε”. Μια συλλογική δουλειά από τους καταληψίες της villa amalias (1990-2012)
Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μία καταγραφή του καταληψιακού φαινομένου στον ελλαδικό χώρο από τη δεκαετία του 80 ως τα πρόσφατα χρόνια συνοδευόμενο από αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο.

Θα ακολουθήσει κουβέντα και μπαρ

Αναρχική Συλλογικότητα parekura
parekura.espivblogs.net

[ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ] – 9 Χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη| Κυριακή 3/12, 19:00

 


Στα πλαίσια των προβολών ενάντια στη λήθη πραγματοποιούμε προβολή την Κυριακή 3/12 στις 19:00
στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο του ντοκιμαντέρ Η Δυνατότητα για έφοδο στον ουρανό.

Θα ακολουθήσει αυτοδιαχειριζόμενο μπαρ.
Την ίδια μέρα θα γίνει και το άνοιγμα της Ανοιχτής Δανειστικής Βιβλιοθήκης του Υποστέγου.


Το κείμενο της αφίσας

Ήταν 6 Δεκέμβρη 2008 όταν ο μπάτσος Κορκονέας σκότωσε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Τότε χιλιάδες μαθητές με όπλο τους την οργή έδωσαν τις απαντήσεις τους. Κλείσαν τα σχολεία τους, διαδήλωσαν και επιτέθηκαν με ο,τι μέσα διέθεταν. Αρνήθηκαν για λίγες μέρες τους ρόλους που τους επέβελλαν και βρεθήκαν στα οδοφράγματα, ο ένας πλάι στην άλλη απέναντι στην κρατική καταστολή.

Οι μαθητές αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τους θεσμούς και τις αξίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή την “αντιπροσώπευαν”. Ο ρόλος της αστυνομίας, η προπαγάνδα των ΜΜΕ, η επίπλαστη κοινωνική ειρήνη, η καριέρα και ο καταναλωτισμός, το “παντοδύναμο” κράτος, η εγγύηση σταθερότητας του καπιταλισμού: Για λίγες μέρες όλα αμφισβητήθηκαν.

Οι από τα κάτω αυτού του κόσμου γίναν ορατοί ως εξεγερμένοι. Συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις καταστολής και επιτιθέμενοι στην καπιταλιστική πραγματικότητα επέστρεψαν ένα κομμάτι της βίας που δέχονται καθημερινά, οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου. Τα οδοφράγματα στους δρόμους της μητρόπολης, τα κατειλλημένα δημόσια κτίρια και οι δεκάδες δομές αγώνα που ξεπήδησαν ήταν εικόνα από το μέλλον.

9 χρόνια μετά..το πνεύμα της εξέγερσης ζει μέσα στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, τις κοινότητες αγώνα, σε όλες τις κινηματικές μας απαντήσεις. Στους αγώνες και τις εξεγέρσεις προς την κοινωνική απελευθέρωση.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ [Τα Κορίτσια της Βροχής] – Κυρ. 12/11 19:00

νοσταλγοί του δόγματος τάξη και ασφάλεια και φασισταριά όλων των ειδών ουρλιάζουν σε κάθε ευκαιρία “ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται” και “δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο”.

διάφοροι ανιστόρητοι ξεφτίλες επισημαίνουν ότι φτιάχτηκαν δρόμοι, δεν υπήρχε χρέος και ότι κοιμόντουσαν με τις πόρτες ανοιχτές.

καταρτισμένοι ακαδημαϊκοί προσθέτουν την απαραίτητη δόση δήθεν αντικειμενικότητας ξαναγράφοντας την σύγχρονη ιστορία και ξεπλένουν δικτατορίες χαρακτηρίζοντας τες “μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία”.

Απέναντι σε όλους αυτούς, εμείς δεν ξεχνάμε, την περιστολή κάθε έννοιας ελευθερίας, τους βασανισμούς, τις εξορίες, τους νεκρούς.

Δεν λησμονούμε την εξέγερση, τις αντιστάσεις μικρές ή μεγάλες.

Κρατάμε το μίσος για τους χαφιέδες, τους δυνάστες, τους μπάτσους, το κράτος και το κεφάλαιο.

Η παραχάραξη και η λήθη είναι τα όπλα της εξουσίας.

Η συλλογική μνήμη είναι εφόδιο για τους αγώνες του μέλλοντος.


Στα πλαίσια των ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ξεκινάμε με το ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, Κορίτσια στη Βροχή του 2012. Το ντοκιμαντέρ αποτελείται από βιωματικές αφηγήσεις γυναικών που έζησαν διώξεις και βασανιστήρια κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Μετά το ντοκιμαντέρ θα ακολουθήσει κουβέντα και μπαρ. Στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο

Προβολή ντοκιμαντέρ «13th» | Κυριακή 24/9, 20:30 | Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο

Την Κυριακή 24/9 στις 20:30 – Προβολή του Ντοκιμαντέρ 13th: από την δουλεία στο έγκλημα με μία τροπολογία (Ava DuVernay) στον κήπο του στεκιού. Από την αναρχική συλλογικότητα parekura.

H αστική δικαιοσύνη είναι τυφλή. Μα, πάνω από όλα είναι ταξική, σχεδιασμένη ώστε να θωρακίζει τα συμφέροντα των κυρίαρχων.
Η αστική δικαιοσύνη συμπυκνώνει βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού όπως οι ακραίες ταξικές ανισότητες, ο θεσμικός φυλετικός ρατσισμός, η συνεχής προσπάθεια να φιμωθούν οι ανατρεπτικές φωνές.
Στις ΗΠΑ η Εγκληματοποίηση ολόκληρων πληθυσμών και μειονοτήτων, ο σχεδιασμός του νομικού οπλοστασίου από τα ίδια τα αφεντικά, η κερδοφορία όλοκληρων κλάδων από τη λειτουργία των φυλακών και η τζάμπα εργασία των φυλακισμένων για πολυεθνικές αποτελούν την πιο εξελιγμένη μορφή αυτού που ονομάζουμε βιομηχανία εγκλεισμού.
Και συναντάται σε όλο τον κόσμο…