Ανάρτηση πανό για τον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα – Αργυρούπολη

Πανό που αναρτήθηκε στη Λ. Βουλιαγμένης στο ύψος της Αργυρούπολης

ΑΜΕΣΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ στον ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΒΕΤΟ

ΠΟΡΕΙΑ 14/5 – ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – 19:00

Προπαγανδίστικές δράσεις ενόψει της πορείας στις 20/4

Ενόψει της πορείας 20/4 στο Μοναστηράκι ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων που καλούμε από κοινού με αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, συντρόφισσες, συντρόφους πραγματοποίησαμε παρεμβάσεις προπαγάνδισης και αντιπληρόφορησης στις γειτονιές μας.

Το Σάββατο 13/4 πραγματοποιήσαμε δημόσια καλεσμένη μικροφωνική στον σταθμό μετρό Ελληνικό. Παρά τη βροχή, για 1 1/2 ώρα διαβάζαμε και μοιράζαμε το κείμενο που καλεί στην πορεία, αναρτήσαμε πανό, κολλήσαμε αφίσες και πετάξαμε τρικάκια. Η μικροφωνική πλαισιώθηκε από 20+ συντρόφισσες/συντρόφους.

Την Κυριακή 14/4 πραγματοποιήσαμε προβολή στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο της αντιπολεμικής ταινίας Μανταρίνια (Tangerines) ενώ πριν ενημερώσαμε τον κόσμο που είχε έρθει για το σκεπτικό της κίνησης μας.

Τις επόμενες μέρες αφισοκόλλησαμε δρόμους σε Ελληνικό, Τερψιθέα και Αργυρούπολη και μοιράσαμε κείμενα ενώ αναρτήσαμε και κάποια πανό.

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζει

ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ – 12ΜΜ

αναρχική συλλογικότητα parekura – http://parekura.espivblogs.net

Σάββατο 20 Απριλίου | Μοναστηράκι, 12μμ | Πορεία ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Σάββατο 20 Απριλίου | Μοναστηράκι, 12μμ | Πορεία ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Προπαγανδιστικές δράσεις στις γειτονιές μας
Σάββατο 13/4 – 17:00, Μικροφωνική Στ. Μετρό Ελληνικό
Κυριακή 14/4 – 20:00, Προβολή της ταινίας “Μανταρίνια” στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο

Κείμενο σε PDF

Ενάντια στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τον φασισμό

Ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων

Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τα θλιβερά γαλανόλευκα καρναβάλια για την «μακεδονία ξακουστή» και τον εθνικό παροξυσμό. Ένα συνονθύλευμα από δεξιούς, ψεκασμένους, ελληνόψυχους, παπαδαριό, ναζί, (παρα)στρατιωτικούς και αριστερούς πατριώτες, που έχυσαν τόνους εθνικιστικού-ρατσιστικού-σεξιστικού δηλητηρίου, προσπάθησε να σπείρει το σκοτάδι του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και έστρωσε τον δρόμο στις κάθε λογής φασιστικές και ναζιστικές γκρούπες να ξαναβγούν στον δημόσιο χώρο και με τις πλάτες των αστυνομικών δυνάμεων να επιτεθούν σε κατειλημμένους χώρους, σε μετανάστριες-ες και αγωνιστές-τριες. Οι «γραφικοί» μακεδονομάχοι «νταντεύτηκαν» από όλο το καθεστωτικό φάσμα (κόμματα, ΜΜΕ κτλ.). Τροφοδοτήθηκαν από τον διάχυτο δημόσιο λόγο εθνικισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού˙ από τις ιαχές για τις «μάχες των υδρογονανθράκων» στο Αιγαίο, από την πριμοδότηση του πατριωτισμού ως «υγιούς ιδεολογίας» από την κυβερνώσα αριστερά, από τη διαρκή ρητορεία για «εθνική ενότητα και ανάπτυξη», την Ελλάδα «ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια».

Σχετικά με τη  λεγόμενη «συμφωνία των Πρεσπών», αυτή αποτέλεσε στην πραγματικότητα (πέρα από τις κραυγές των προδομένων ελληνόψυχων) μια επιβεβαίωση της «νέας» εθνικής στρατηγικής για ισχυροποίηση της θέσης της Ελλάδας στο πλαίσιο κρατικών ανταγωνισμών και συγκέντρωσης κεφαλαίων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Η υπερπαραγωγή πατριωτικών λόγων για  «εθνική ενότητα» και «εθνική ανάπτυξη» είναι η βάση μιας επιθετικής στρατηγικής που εδώ και χρόνια στήνεται με: περαιτέρω αύξηση του διαχρονικά διογκωμένου προϋπολογισμού των ενόπλων δυνάμεων (3,32 δισ. ευρώ για το 2019), ενίσχυση των περιφερειακών συμμαχιών και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τα στρατοκρατούμενα κράτη του Ισραήλ και της Αιγύπτου, δαπανηρές αναβαθμίσεις των F-16 και παραγγελίες νέων φρεγατών για το πολεμικό ναυτικό, εντατικότερη στρατιωτικοποίηση για τις ΑΟΖ σε Κύπρο και Αιγαίο, με διασφάλιση εμπορικών συμφωνιών με ενεργειακούς κολοσσούς (TOTAL, MOBILκτλ). Ταυτόχρονα, αναβαθμίζεται ο ρόλος του ελληνικού κράτους στον ΝΑΤΟϊκό μηχανισμό (ΝΑΤΟϊκά drones στη Λάρισα, εγκατάσταση πυρηνικών στον Άραξο, μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά ελικόπτερα στο Άκτιο και το Στεφανοβίκειο, εγκατάσταση της Frontex στο Τυμπάκι της Κρήτης, ΝΑΤΟϊκό λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη, ενίσχυση της βάση της Σούδας κ.ά.)  Παράλληλα, το ελληνικό κράτος αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο της «Ευρώπης Φρούριο», διεξάγοντας έναν αιματηρό πόλεμο κατά των μεταναστριών/ων στα σύνορα του Έβρου και στο Αιγαίο, στα στρατόπεδα και τα κέντρα «φιλοξενίας», στα κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων, στους δρόμους των πόλεων: είτε γιατί οι ζωές και οι τόποι τους λεηλατήθηκαν από τον πόλεμο είτε γιατί λεηλατήθηκαν από την ειρήνη του καπιταλιστικού κόσμου.

Το δίπολο περί «αγνού» πατριωτισμού και «ακραίου» εθνικισμού είναι ψευδεπίγραφο καθώς και τα δύο χρησιμοποιούνται από την κυρίαρχη αφήγηση για να ενισχυθεί η εθνική συνείδηση, προκειμένου να αποκρυφτούν οι ταξικοί, ρατσιστικοί και έμφυλοι διαχωρισμοί και ιεραρχήσεις. Από το σχολείο και την εκκλησία, μέχρι τα ΜΜΕ και τον στρατό, από τα πρώτα βήματά μας επιχειρούν να μας εμποτίσουν με το εθνικιστικό δηλητήριο. Κάθε κράτος  επιδιώκει να δημιουργήσει στο φαντασιακό των υπηκόων του μια «κοινών συμφερόντων εθνική κοινότητα» την οποία οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Γιατί είναι απαραίτητη ώστε να αποσιωπούνται οι μορφές καταπίεσης και εκμετάλλευσης και να αφομοιώνονται τα ριζοσπαστικά κινήματα. Και γιατί χωρίς μια  εθνική (και άρα διαταξική) συνείδηση δεν θα ήταν δυνατή η πολιτική συγκρότηση σε εθνικά κράτη, ούτε η νομιμοποίηση και εδραίωση των νέων ολοκληρωτισμών, μέσω της επέκτασης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και της στρατιωτικοποίησης των κοινωνιών, με τρόπο που να συμβαδίζει με τις ανάγκες του καπιταλισμού.

Η αριστερή διαχείριση ενισχύει την εθνική αφήγηση. Ήδη από το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει την ταύτιση των εθνικών και ταξικών συμφερόντων με την εθνικιστική προμετωπίδα του «αριστερού πατριωτισμού». Οι περιβόητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αποτέλεσαν βασικό μηχανισμό εθνικοποίησης συνειδήσεων, επιβεβαίωση της ανάθεσης στους κρατικούς διαχειριστές  και μετατροπής κινημάτων σε συνοδοιπόρους των κρατικών πολιτικών στο όνομα της «μάχης ενάντια στους ξένους δανειστές για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας και την αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας».

Ο «αριστερός πατριωτισμός» και ο «δεξιός εθνικισμός» είναι όψεις της κυρίαρχης αφήγησης που έχει επιβληθεί: του έθνους-κράτους ως μοναδικής δυνατότητας κοινωνικής συγκρότησης. Του έθνους-κράτους που στη μεγάλη του αγκαλιά θα χωρέσουν όλες εκείνες οι ανταγωνιστικές σχέσεις, οι συγκρούσεις ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους/ες, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους/ες, για να μπορεί διαρκώς  η «κανονικότητα» να θριαμβεύει.  Δολοφονίες στα σύνορα,  στρατόπεδα συγκέντρωσης, εντατικοποίηση της μισθωτής σκλαβιάς και της τρομοκρατίας της ανεργίας, αποκλεισμός/τιμωρία κάθε άλλης ταυτότητας που «ντροπιάζει» την αρρενωπότητα του έθνους, έλεγχος και καταστολή όλων αυτών που θα ονομαστούν περιττοί/ές (μετανάστες/τριες, τοξικοεξαρτημένοι/ες, άστεγοι/ες κτλ), καταστολή όλων αυτών που στέκονται απέναντι σε αυτήν την «κανονικότητα» της ταξικής και κοινωνικής ειρήνης, που δεν θα φάνε το κουτόχορτο των «κοινωνικών και εθνικών συμβολαίων». Είτε αριστερός είτε δεξιός, ο πατριωτισμός στρώνει το έδαφος και συμβάλλει στην προώθηση του κοινωνικού εκφασισμού και της αιματοβαμμένης εθνικής ενότητας. Τα παραδείγματα των σχολείων στα οποία πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις με εθνικιστικό περιεχόμενο, των φασιστικών πογκρόμ στην Κόνιτσα και τα Βίλια, της άρνησης των γονιών να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολείο της Σάμου, στο οποίο θα παρακολουθούσαν μαθήματα παιδιά μεταναστών είναι χαρακτηριστικά φαινόμενα της περιόδου.

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και τα απολύτως υλικά αποτελέσματα που είχε για τις δυτικές κοινωνίες συνέβαλαν στη γιγάντωση του εθνικισμού, ο οποίος αποτελεί δοκιμασμένο εργαλείο διαχείρισης τέτοιων κρίσεων και ταυτόχρονα αντίβαρο σε μια πιθανή συνολική αμφισβήτηση του κρατικού-καπιταλιστικού οικοδομήματος. Αποτελεί βασικό κομμάτι του παγκόσμιου παζλ, το οποίο συνθέτουν στρατιωτικές επεμβάσεις, οικονομικές επενδύσεις, συμμαχίες και ανταγωνισμοί μεταξύ κρατών και μπλοκ εξουσίας. Η επανεμφάνιση του στρατού στις δυτικές μητροπόλεις και η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, ο  μιλιταρισμός ως κοινωνική μορφή οργάνωσης, οι χιλιάδες νεκροί, εκτοπισμένοι και έγκλειστοι μετανάστες και μετανάστριες μάς θυμίζουν ότι η «ειρήνη» των κυρίαρχων είναι η συνέχεια του πολέμου τους με άλλα μέσα. Η εμφάνιση «εξωτερικών εχθρών» και η απειλή ενός πολέμου, χρησιμοποιείται για την τρομοκράτηση της κοινωνίας και τη συσπείρωση και σύνταξή της γύρω από το κράτος. Αποτελεί μια τεχνική κοινωνικού ελέγχου, συνήθως όταν η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των κυρίαρχων, πολιτικά και οικονομικά, προκαλεί ή πρόκειται να προκαλέσει έντονες αναταραχές στο εσωτερικό ενός κράτους.

Και, ναι μεν, ο «πόλεμος» διαφέρει ως προς την υλικότητα της στρατιωτικής σύγκρουσης και των θυμάτων από την «ειρήνη», αλλά είναι σε αυτήν την «ειρήνη» που βαθαίνουν και οξύνονται οι σχέσεις ιεραρχίας, πειθαρχίας, ανισότητας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και επιβολής διαχωρισμών. Οι σχέσεις, δηλαδή, που κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ της «ειρήνης» και του «πολέμου» ώστε να συνεχίσουν να διαιωνίζονται απρόσκοπτα η ιεραρχία, η επιβολή, τα προνόμια και η αύξηση του πλούτου των κυρίαρχων και η διαρκής εξαθλίωση και υποτίμηση της ζωής των «από κάτω».

Για τους καταπιεσμένους/ες και τους εκμεταλλευόμενους/ες αυτού του κόσμου δεν αποτελεί λύση η εθνική συστράτευση, ούτε η επιλογή κάποιου επίδοξου «εθνοσωτήρα» δεξιού ή αριστερού. Δεν αποτελεί λύση η ανάθεση, η ψήφος και η συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες και ψευτοδιλήμματα. Απέναντι στην εχθρότητα, την αλληλοεξόντωση, τον ανταγωνισμό μεταξύ των καταπιεσμένων, μοναδική διέξοδο αποτελεί ο αγώνας για την συνολική καταστροφή του κόσμου της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της υποταγής. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε μέσα από οριζόντιες, αντιιεραρχικές, αυτοοργανωμένες διαδικασίες και να παλέψουμε για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού, της πατριαρχίας.

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζει

Σύγκρουση με κράτος, αφεντικά, φασίστες

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Αγώνας για την κοινωνική επανάσταση, την κοινωνική απελευθέρωση

Πορεία Σάββατο 20 Απριλίου, Μοναστηράκι, 12μμ

Αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, συντρόφισσες, σύντροφοι

 

Παρουσίαση του μαθητικού εντύπου “εκτός ύλης” & Προβολή ταινίας | Κυριακή 10/2 – 18:00

H αφίσα που κολλιέται σε σχολεία των περιοχών μας:

Μέσα στο εθνικιστικό παραλήρημα του τελευταίου καιρού, βλέπουμε συλλαλητήρια για το μακεδονικό και αποτυχημένες φασιστοκαταλήψεις με ανούσιο περιεχόμενο σε σχολεία. Θυμίσου ποιοί κρύβονται πίσω απ´ όλα αυτά..

Αυταρχικοί καθηγητές, τραμπούκοι συμμαθητές, χρυσαυγίτες γονείς, μπάτσοι, και κάθε είδους φασιστικό κατακάθι. Όλοι αυτοί που ανέκαθεν ήταν ενάντια σε κάθε είδους διεκδίκηση και αγώνα για τις πραγματικές μας ανάγκες, ενάντια στην αλληλεγγύη, την ισότητα και την ελευθερία.

Στην πραγματικότητα οι εθνικοί διαχωρισμοί που το κράτος δημιουργεί και αναπαράγει, υπηρετούν στο να ξεχάσουμε την καθημερινή μας εκμετάλλευση και καταπίεση ως μαθητές/τριες και μελλοντικοί/ες εργαζόμενοι/ες. Ταυτότητες που όλοι/ες έχουμε ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας και σεξουαλικότητας.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ κοινότητες αγώνα μέσα και έξω από τα σχολεία
ΠΟΛΕΜΟΣ σε κράτος-φασίστες-αφεντικά

Την Κυριακή 10/2 στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο (25ης Μαρτίου 38, Αργυρούπολη) παρουσίαση του μαθητικού εντύπου εκτός ύλης και προβολή της ταινίας This is England.

To έντυπο είναι μια διασυλλογική προσπάθεια του Συντονισμού Αναρχικών Κοινοτήτων Αγώνα στα νότια-ανατολικά της Αθήνας [ΣΑΚΑΝΑ]

Το έντυπο σε ηλεκτρονική μορφή – https://parekura.espivblogs.net/files/2019/01/teuxos-2_web.pdf

Αναρχική Συλλογικότητα parekura | parekura@espiv.net | http://parekura.espivblogs.net

Τετάρτη 30/1 | Κάλεσμα για συγκέντρωση στην Πέτρου Ράλλη

Καλούμε σε συγκέντρωση έξω από το κολαστήριο την Τετάρτη 30/1/19 στις 6
το απόγευμα με προσυγκέντρωση στη εκκλησία της αγίας Άννης.ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ/ΩΝ

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου στις 5 το πρωί, έξι μετανάστες-κρατούμενοι, στη διεύθυνση αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη δραπετεύουν χρησιμοποιώντας σεντόνια και κουβέρτες, βγαίνουν στο προαύλιο και πηδούν την περίφραξη της φυλακής. Μετά από καταδίωξη, οι πέντε διαφεύγουν, ενώ ο ένας ξυλοκοπείται και συλλαμβάνεται. Η απόδραση αυτή αποτελεί απάντηση στην κράτησή τους, η οποία χαρακτηρίζεται από άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και τη συνεχή καταστολή κάθε μορφής διεκδίκησής τους.

Παρόλο που τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει στην απόδραση από το κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη, παρουσιάζοντας του δραπέτες ως εγκληματίες επικίνδυνους για τη δημόσια ασφάλεια, δεν είναι λίγες οι πράξεις αντίστασης και διεκδίκησης μέσα από τα τείχη. Όλοι αυτοί οι αγώνες παρέμειναν στην αφάνεια και απαντήθηκαν από το κράτος με περισσότερη καταστολή και βία. Στην πιο κοντινή μνήμη μας, έχουμε την περίπτωση των οχτώ Αλγερινών, οι οποίοι απαίτησαν να δουν το διοικητή της Πέτρου Ράλλη και ως απάντηση οι μπάτσοι τους έσπασαν τα κόκκαλα, του συνέλαβαν και τους έστησαν δικογραφία, με αποτέλεσμα να εκτίσουν ένα χρόνο προφυλάκιση. Στη συνέχεια, το δικαστήριο δικαίωσε τους μπάτσους, καταδικάζοντας τελικά τους μετανάστες σε τριετή φυλάκιση με αναστολή.

Από την άλλη, το καλοκαίρι, κρατούμενες και κρατούμενοι έβαλαν φωτιά στα κελιά τους, βγάζοντας ακόμα μία κραυγή για τις τραγικές συνθήκες κράτησης και διεκδικώντας την απελευθέρωσή τους. Το Νοέμβριο πραγματοποιήθηκε απεργία πείνας, η οποία καταπνίχθηκε βίαια και πάλι από τους μπάτσους. Η Πέτρου Ράλλη, ως διεύθυνση Αλλοδαπών αττικής, αποτελεί κομβικό σημείο στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της επίσημης μεταναστευτικής πολιτικής . Σε συνεννόηση με την πολιτική εξουσία, εκδίδει εσωτερικές οδηγίες προς τα αστυνομικά τμήματα της αττικής καθορίζοντας έτσι την πρακτική της αστυνομίας απέναντι στις/στους μετανάστριες-ες και ευθυγραμμίζοντάς την με τις εκάστοτε πολιτικές επιδιώξεις. Ταυτόχρονα, είναι ένα από τα κέντρα κράτησης κολαστήρια του ελληνικού κράτους και της ευρώπης φρούριο.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ων γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών : Από τη μια άθλιες συνθήκες διαβίωσης που έχουν οδηγήσει σε θανάτους, βρωμιά, κοριοί, ασθένειες, έλλειψη ιατρικού προσωπικού, άθλιο φαγητό. Από την άλλη, απομόνωση, αορατότητα, καθημερινοί εξευτελισμοί από τους μπάτσους, κανονισμοί που ουσιαστικά αποτρέπουν τα επισκεπτήρια και την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, άγνοια της διάρκειας του εγκλεισμού, βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για οποιαδήποτε αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό.
Εμείς όλο αυτό το διάστημα βρισκόμαστε δίπλα στις/στους έγκλειστες/ους και σπάμε την επιβαλλόμενη αορατοποίηση στηρίζοντας τους αγώνες τους, δημοσιοποιώντας τις συνθήκες και το καθεστώς κράτησης τους και φέρνοντας στην επιφάνεια τις φωνές τους. Η προσπάθεια για την κατάκτηση της ελευθερίας τους έστω και προσωρινά μέσω μιας απόδρασης, σπάει έναν κρίκο της αλυσίδας της μεταναστευτικής πολιτικής. Της μεταναστευτικής πολιτικής που με όποιο προσωπείο και αν πλασάρεται οδηγεί στην υποτίμηση και τον εκμηδενισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΑΠΕΤΕΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΕΣ-ΟΥΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΡΑ

Συντονισμός Συλλογικοτήτων και Ατόμων ενάντια στα Κέντρα Κράτησης
ssaekk@espiv.net

Παρέμβαση αλληλεγγύης στην Πέτρου Ράλλη | Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2018 στις 16.00

Η Πέτρου Ράλλη, καθώς και όλα τα κέντρα κράτησης που λειτουργούν στα νησιά και στην ενδοχώρα, όπως και οι συνθήκες εγκλεισμού που περιμένουν τους/τις μετανάστες/ριες με την άφιξη τους στις χώρες – σύνορα της Δύσης είναι σήμερα τα πρότυπα κέντρα για την διαχείριση της λεγόμενης “προσφυγικής κρίσης”. Αποτελούν κομβικό σημείο στον σχεδιασμό και εφαρμογή της επίσημης (αντί)μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία εντείνεται όλο και περισσότερο από το 2015 και μετά και επιβάλλει την αορατοποίηση των μεταναστών/ριών και την έκθεσή τους σε βάναυσες συνθήκες επιβίωσης με σκοπό την αποτροπή μελλοντικών μεταναστευτικών κυμάτων.

Από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην κεντρική Ευρώπη έως τις χώρες του Νότου όπου οι αντι-μεταναστευτικές πολιτικές υλοποιούνται, η στρόφιγγα στα σύνορα ανοίγει ή κλείνει ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της Ευρώπης για εργατικό δυναμικό. Οι μετανάστες/ριες βαφτίζονται «πρόσφυγες» ή «μετανάστες», «λαθραίοι» ή «νόμιμοι» κλπ κλπ με τους πιο άτυχους να αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση «φιλοξενούνται» ως “ωφελούμενοι” σε κλειστά ή ανοιχτά στρατόπεδα κράτησης στα νησιά ή την ενδοχώρα, σε φυλακές όπως η Πέτρου Ράλλη, η Αμυγδαλέζα και η Κόρινθος. Ή, βρίσκονται χωρίς χαρτιά στον δρόμο, σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας και μαύρης εργασίας, αντιμέτωποι/ες ανά πάσα στιγμή με τον κίνδυνο μιας σύλληψης ή με τους φασίστες.

Τα camp και επίσημα πλέον στρατιωτικοποιούνται και λειτουργούν με κανόνες «φυλακής», πάντα με τη συνεργασία αστυνομίας, στρατού, δικαστικών αρχών και ΜΚΟ. Έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη «διαχείριση» του μεταναστευτικού πληθυσμού, με τον αυστηρότατο έλεγχο όσων είναι εντός των στρατοπέδων, αλλά και η πειθάρχηση όσων είναι “ελεύθεροι” (αν και αναγκασμένοι να παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια) υπό την απειλή του εγκλεισμού.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ών γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών. Από τη μία άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση και αορατότητα, κράτηση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της, καθημερινοί βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για ασήμαντη αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Και από την άλλη η καταστολή με το φιλανθρωπικό προσωπείο των ΜΚΟ, τον πατερναλισμό, τις αόριστες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που έχουν σαν στόχο να γίνουν οι μετανάστριες/ες πλήρως εξαρτημένες/οι από τους επαγγελματίες του ανθρωπισμού, να χάσουν κάθε δυνατότητα αυτονομίας, να γίνουν τελικά παθητικές/οι δέκτες της “βοήθειας” που τους προσφέρουν, αποσυμπιέζοντας έτσι οποιαδήποτε ένταση μπορεί να δημιουργηθεί, αποτρέποντας οποιαδήποτε πιο δυναμική διεκδίκηση.

Το βασικό απρόβλεπτο εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια είναι οι αντιδράσεις κυρίως από τους/τις έγκλειστους/έγκλειστες, που θα θελήσουν να αντισταθούν στην αναίτια κράτησή τους.

Από την πλευρά μας, εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας με τους μετανάστες και τις μετανάστριες, δημιουργώντας από κοινού κοινότητες αγώνα και προσπαθώντας να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο, ορατό ή αόρατο, που βρίσκεται ανάμεσά μας. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε καταστολή των μεταναστών/ριών. Όσο μετανάστες και μετανάστριες στοιβάζονται σε κελιά και κέντρα κράτησης, εμείς θα στεκόμαστε δίπλα τους. Όσο άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στην τσέπη τους ή τη χώρα προέλευσής τους, εμείς θα φωνάζουμε ότι τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα της γης και θα παλεύουμε για να τις εξαλείψουμε.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ

η ιδιοκτησία χτίζεται με αίμα – μερικές σημειώσεις για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

Κείμενο που μοιράζουμε στις γειτονιές μας σχετικά με την δολοφονία του Ζ. Κωστόπουλου (εδώ σε PDF)

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου, στην περιοχή της Ομόνοιας, ένας άνθρωπος λιντσάρεται και ξυλοκοπείται με μανία μέχρι θανάτου από ένα πλήθος με μπροστάρηδες τους Σ. Δημόπουλο (ο μαγαζάτορας – κοσμηματοπώλης) και Θ. Χορταριά (ο περαστικός, μεσίτης, μέλος της εθνικιστικής οργάνωσης Πατριωτικό Μέτωπο) μπροστά στα μάτια αρκετών άλλων που εκτός εξαιρέσεων παρέμειναν αμέτοχοι. Το όλο σκηνικό συμπλήρωσαν οι μπάτσοι, οι οποίοι ξυλοκόπησαν και έβαλαν χειροπέδες στο θύμα της επίθεσης ενώ ήταν ημιθανής και τελικά πέθανε στο ασθενοφόρο φορώντας τες. Λίγο μετά οι ειδήσεις μετέδωσαν ότι έγινε απόπειρα ληστείας σε κοσμηματοπωλείο και ο δράστης έπεσε νεκρός ύστερα από άμυνα του καταστηματάρχη, έδειξαν τον καταστηματάρχη να σκουπίζει ατάραχος και να κάνει δηλώσεις. Αν δεν υπήρχε το βίντεο του ξυλοδαρμού, το παραπάνω γεγονός θα ήταν ένας ακόμα τίτλος ειδήσεων που θα πέρναγε στα ψιλά και ο Ζακ ένας ακόμα “παραβατικός” που πέθανε από άγνωστα αίτια.

Μέσα σε ένα σύστημα που καλλιεργεί κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις, προτάσσει την ιδιοκτησία και το χρήμα ως τις απόλυτες αξίες και την καριέρα και «καταξίωση» του ατόμου ως την συνταγή για επιτυχημένη ζωή, το να σκοτώσεις για την ιδιοκτησία σου καταλήγει σχεδόν αποδεκτό. Δεν είναι άλλωστε λίγα τα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού στον ελλαδικό χώρο. Εργάτες μετανάστες που διεκδικούν δεδουλευμένα να δέχονται σφαίρες στο ψαχνό (βλέπε φραουλοχώραφα Μανωλάδας), εργαζόμενοι στους κλάδους της εστίασης και του τουρισμού να δέχονται απειλές και να ξυλοκοπούνται από τα αφεντικά και τους μπράβους τους (τα παραδείγματα είναι αμέτρητα) 13-χρονη Ρομά να δολοφονείται από ντόπιο “επαγγελματία” επειδή θεώρησε (!) ότι άτομα από τον καταυλισμό προσπάθησαν να τον κλέψουν (περίπτωση Άμφισσας). Στο ίδιο σύστημα στο οποίο απενεχοποιείται η αυτοδικία των ισχυρών, οι καταπιεσμένοι/ες κρίνονται ως ένοχοι/ες στην περίπτωση της αυτοάμυνας. Η περίπτωση της 22χρονης στην Κόρινθο που στην προσπάθεια να ξεφύγει από τον επίδοξο βιαστή της, τον σκότωσε και το δικαστήριο δεν αναγνώρισε καν την αυτοάμυνα ως ελαφρυντικό είναι χαρακτηριστική. Έτσι λοιπόν, δεν μας κάνει εντύπωση που όταν ένα αφεντικό δεν διστάζει να δολοφονήσει με πρόσχημα την προστασία της περιουσίας του, βρίσκει ως υποστηρικτές κράτος, ΜΜΕ και μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, ότι αν ο μαγαζάτορας γυρνώντας στο κοσμηματοπωλείο έβλεπε εγκλωβισμένο στο μαγαζί του έναν “κουστουμάτο”, το μυαλό του δεν θα πήγαινε σε ληστεία αλλά μάλλον σε μια ακόμη επικερδή συναλλαγή, αντικρίζοντας όμως την εικόνα ενός ανθρώπου που στο μυαλό του εκφράζει το περιθώριο και δεν φαινόταν σε θέση να αντιδράσει, επέλεξε να επιτεθεί.

Στο τυχαίο αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθρώπων που πρωταγωνίστησε στην Ομόνοια σκιαγραφείται μια κοινωνία σε διαδικασία εκφασισμού. Το αφεντικό που προστατεύει με όποιο κόστος τα κεκτημένα του, ο περαστικός φασίστας της γειτονιάς που βλέπει βία απέναντι στον αδύναμο και συνδράμει με το αφεντικό, οι σοκαρισμένοι-«φιλήσυχοι» πολίτες που επιλέγουν να παίξουν τον ρόλο του θεατή στη βαρβαρότητα και τέλος η μειοψηφία που επεμβαίνει προσπαθώντας να σταματήσει το φρικιαστικό σκηνικό που διαδραματίζεται μπροστά της. Φυσικά, η παραπάνω διαδικασία έχει ως βασικό συντελεστή το κράτος. Με τους μπάτσους του να ακολουθούν πιστά το πρωτόκολλο (το είπε και ο εκπρόσωπος τους στις ειδήσεις) για όσους θεωρούνται εχθροί της κοινωνίας (μετανάστες/στριες, τοξικοεξαρτημένοι/ες, περιθωριακούς/ες, αναρχικούς/ες) και να ξυλοκοπούν για δεύτερη φορά τον αναίσθητο πλέον Ζακ, φορώντας του χειροπέδες. Τέλος, ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολο του, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει την δολοφονία κωλυσιεργεί σκόπιμα. Ο δολοφόνος σκουπίζει τα αποδεικτικά και δίνει συνεντεύξεις, οι καταθέσεις και τα βίντεο δεν συλλέγονται εγκαίρως και συνολικά δημιουργείται μια ελλιπής δικογραφία.

Τα ΜΜΕ, πιστά στο βωμό του θεάματος, από την πρώτη στιγμή διαστρέβλωναν τα γεγονότα και παραπληροφορούσαν. Μετέφρασαν το γεγονός σαν απόπειρα ληστείας και την δολοφονία του «δράστη» ως λογικό επακόλουθο της αυτοάμυνας του μαγαζάτορα. Εν συνεχεία κανιβάλισαν πάνω στον δολοφονημένο Ζακ, με εμετικά γκάλοπ αναπαράγοντας ρατσισμό–ομοφοβία–τοξικοφοβία και με πρόθεση να αναστρέψουν τους ρόλους Θύτη – Θύματος. Πυρήνας για το πανηγύρι που στήσαν ήταν οι πολλαπλές ταυτότητες του Ζάκ Κωστόπουλου ή αλλιώς Zackie Oh, που ως ομοφυλόφιλος – drag queen – οροθετικός – τοξικοεξαρτημένος, τοποθετείται αυτόματα από κράτος – ΜΜΕ στον πάτο της κοινωνίας, στους αόρατους ανθρώπους, στα καμένα χαρτιά.

Εμείς από την μεριά μας δεν έχουμε αυταπάτες και δεν περιμένουμε καμία δικαίωση από κανένα δικαστήριο. Αν δεν θέλουμε να είμαστε θεατές αυτής της κτηνωδίας που εκτυλίσσεται καθημερινά πρέπει να αντιταχθούμε στην φασιστικοποίηση της κοινωνίας με κάθε μέσο. Βρίσκουμε τους εαυτούς και τις εαυτές μας στην ίδια πλευρά με κάθε αόρατη/ο και καταπιεσμένη/ο αυτής της κοινωνίας δημιουργώντας χώρους και κοινότητες συνάντησης και επικοινωνίας, αντίστασης και αγώνα ενάντια στους επίπλαστους διαχωρισμούς του φύλου, της φυλής, του έθνους, της σεξουαλικής ταυτότητας.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ την ΠΟΡΕΙΑ που καλεί η Συνέλευση για τη δολοφονία της Ζακ/Ζackie Oh! – – ΣΑΒΒΑΤΟ 13/10/2018 στις 12:00 στο Μοναστηράκι

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ZACKIE OH ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΜΠΑΤΣΟΙ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤV
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΜΑΖΙ

Πανό αλληλεγγύης στους μετανάστες σε Μόρια και Π.Ράλλη – Κάλεσμα στη δίκη Τετάρτη 23/5

[Αναδημοσίευση από το site http://ssaekk.espivblogs.net]

Ανάρτηση πανό στην πόλη από τον Συντονισμό Συλλογικοτήτων/Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ)

αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες
κανένας μόνος του απέναντι στη δικαστική τρομοκρατία
αλληλεγγύη στις έγκλειστες-ους μετανάστριες-ες
αγώνας μέχρι το κλείσιμο όλων των κέντρων κράτησης

Καλούμε σε
* ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 21/5 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (ΣΤΑ ΣΚΑΛΆΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΌ)
* ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ 8 ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 23/5 ΣΤΙΣ 09:00 ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ
* ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΗΝ ΠΕΜΤΗ 24/5 ΣΤΙΣ 20:00 ΣΤΟ ΓΚΙΝΗ

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΡΙΩΝ
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ, ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΗ, ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΔΙΚΑΙΗ.

Κυριακή 27/5 στο Υπόστεγο | Προβολή της Ταινίας “Δουλεύοντας με το Πάσο μας”

ΚΥΡΙΑΚΗ 27/5 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αργυρούπολης Υπόστεγο
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ
με αφορμή την έκδοση του μαθητικού εντύπου “εκτός ύλης

απο τις 19:00 αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο
στις 20:30 η προβολή

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟ ΜΑΣ – RADIO ALICE (Guido Chiesa, 2004) 1976 και η Ιταλία βράζει. Διαδηλώσεις, απεργίες, συγκρούσεις με την αστυνομία, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα παντού. H Ιταλική Αυτονομία μέσα από την καθημερινότητα δύο παιδιών από την Μπολόνια που εμπλέκονται ενεργά στο κίνημα