ΚΕΙΜΕΝΑ

η ιδιοκτησία χτίζεται με αίμα – μερικές σημειώσεις για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

Κείμενο που μοιράζουμε στις γειτονιές μας σχετικά με την δολοφονία του Ζ. Κωστόπουλου (εδώ σε PDF)

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου, στην περιοχή της Ομόνοιας, ένας άνθρωπος λιντσάρεται και ξυλοκοπείται με μανία μέχρι θανάτου από ένα πλήθος με μπροστάρηδες τους Σ. Δημόπουλο (ο μαγαζάτορας – κοσμηματοπώλης) και Θ. Χορταριά (ο περαστικός, μεσίτης, μέλος της εθνικιστικής οργάνωσης Πατριωτικό Μέτωπο) μπροστά στα μάτια αρκετών άλλων που εκτός εξαιρέσεων παρέμειναν αμέτοχοι. Το όλο σκηνικό συμπλήρωσαν οι μπάτσοι, οι οποίοι ξυλοκόπησαν και έβαλαν χειροπέδες στο θύμα της επίθεσης ενώ ήταν ημιθανής και τελικά πέθανε στο ασθενοφόρο φορώντας τες. Λίγο μετά οι ειδήσεις μετέδωσαν ότι έγινε απόπειρα ληστείας σε κοσμηματοπωλείο και ο δράστης έπεσε νεκρός ύστερα από άμυνα του καταστηματάρχη, έδειξαν τον καταστηματάρχη να σκουπίζει ατάραχος και να κάνει δηλώσεις. Αν δεν υπήρχε το βίντεο του ξυλοδαρμού, το παραπάνω γεγονός θα ήταν ένας ακόμα τίτλος ειδήσεων που θα πέρναγε στα ψιλά και ο Ζακ ένας ακόμα “παραβατικός” που πέθανε από άγνωστα αίτια.

Μέσα σε ένα σύστημα που καλλιεργεί κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις, προτάσσει την ιδιοκτησία και το χρήμα ως τις απόλυτες αξίες και την καριέρα και «καταξίωση» του ατόμου ως την συνταγή για επιτυχημένη ζωή, το να σκοτώσεις για την ιδιοκτησία σου καταλήγει σχεδόν αποδεκτό. Δεν είναι άλλωστε λίγα τα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού στον ελλαδικό χώρο. Εργάτες μετανάστες που διεκδικούν δεδουλευμένα να δέχονται σφαίρες στο ψαχνό (βλέπε φραουλοχώραφα Μανωλάδας), εργαζόμενοι στους κλάδους της εστίασης και του τουρισμού να δέχονται απειλές και να ξυλοκοπούνται από τα αφεντικά και τους μπράβους τους (τα παραδείγματα είναι αμέτρητα) 13-χρονη Ρομά να δολοφονείται από ντόπιο “επαγγελματία” επειδή θεώρησε (!) ότι άτομα από τον καταυλισμό προσπάθησαν να τον κλέψουν (περίπτωση Άμφισσας). Στο ίδιο σύστημα στο οποίο απενεχοποιείται η αυτοδικία των ισχυρών, οι καταπιεσμένοι/ες κρίνονται ως ένοχοι/ες στην περίπτωση της αυτοάμυνας. Η περίπτωση της 22χρονης στην Κόρινθο που στην προσπάθεια να ξεφύγει από τον επίδοξο βιαστή της, τον σκότωσε και το δικαστήριο δεν αναγνώρισε καν την αυτοάμυνα ως ελαφρυντικό είναι χαρακτηριστική. Έτσι λοιπόν, δεν μας κάνει εντύπωση που όταν ένα αφεντικό δεν διστάζει να δολοφονήσει με πρόσχημα την προστασία της περιουσίας του, βρίσκει ως υποστηρικτές κράτος, ΜΜΕ και μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί βέβαια, ότι αν ο μαγαζάτορας γυρνώντας στο κοσμηματοπωλείο έβλεπε εγκλωβισμένο στο μαγαζί του έναν “κουστουμάτο”, το μυαλό του δεν θα πήγαινε σε ληστεία αλλά μάλλον σε μια ακόμη επικερδή συναλλαγή, αντικρίζοντας όμως την εικόνα ενός ανθρώπου που στο μυαλό του εκφράζει το περιθώριο και δεν φαινόταν σε θέση να αντιδράσει, επέλεξε να επιτεθεί.

Στο τυχαίο αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα ανθρώπων που πρωταγωνίστησε στην Ομόνοια σκιαγραφείται μια κοινωνία σε διαδικασία εκφασισμού. Το αφεντικό που προστατεύει με όποιο κόστος τα κεκτημένα του, ο περαστικός φασίστας της γειτονιάς που βλέπει βία απέναντι στον αδύναμο και συνδράμει με το αφεντικό, οι σοκαρισμένοι-«φιλήσυχοι» πολίτες που επιλέγουν να παίξουν τον ρόλο του θεατή στη βαρβαρότητα και τέλος η μειοψηφία που επεμβαίνει προσπαθώντας να σταματήσει το φρικιαστικό σκηνικό που διαδραματίζεται μπροστά της. Φυσικά, η παραπάνω διαδικασία έχει ως βασικό συντελεστή το κράτος. Με τους μπάτσους του να ακολουθούν πιστά το πρωτόκολλο (το είπε και ο εκπρόσωπος τους στις ειδήσεις) για όσους θεωρούνται εχθροί της κοινωνίας (μετανάστες/στριες, τοξικοεξαρτημένοι/ες, περιθωριακούς/ες, αναρχικούς/ες) και να ξυλοκοπούν για δεύτερη φορά τον αναίσθητο πλέον Ζακ, φορώντας του χειροπέδες. Τέλος, ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολο του, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει την δολοφονία κωλυσιεργεί σκόπιμα. Ο δολοφόνος σκουπίζει τα αποδεικτικά και δίνει συνεντεύξεις, οι καταθέσεις και τα βίντεο δεν συλλέγονται εγκαίρως και συνολικά δημιουργείται μια ελλιπής δικογραφία.

Τα ΜΜΕ, πιστά στο βωμό του θεάματος, από την πρώτη στιγμή διαστρέβλωναν τα γεγονότα και παραπληροφορούσαν. Μετέφρασαν το γεγονός σαν απόπειρα ληστείας και την δολοφονία του «δράστη» ως λογικό επακόλουθο της αυτοάμυνας του μαγαζάτορα. Εν συνεχεία κανιβάλισαν πάνω στον δολοφονημένο Ζακ, με εμετικά γκάλοπ αναπαράγοντας ρατσισμό–ομοφοβία–τοξικοφοβία και με πρόθεση να αναστρέψουν τους ρόλους Θύτη – Θύματος. Πυρήνας για το πανηγύρι που στήσαν ήταν οι πολλαπλές ταυτότητες του Ζάκ Κωστόπουλου ή αλλιώς Zackie Oh, που ως ομοφυλόφιλος – drag queen – οροθετικός – τοξικοεξαρτημένος, τοποθετείται αυτόματα από κράτος – ΜΜΕ στον πάτο της κοινωνίας, στους αόρατους ανθρώπους, στα καμένα χαρτιά.

Εμείς από την μεριά μας δεν έχουμε αυταπάτες και δεν περιμένουμε καμία δικαίωση από κανένα δικαστήριο. Αν δεν θέλουμε να είμαστε θεατές αυτής της κτηνωδίας που εκτυλίσσεται καθημερινά πρέπει να αντιταχθούμε στην φασιστικοποίηση της κοινωνίας με κάθε μέσο. Βρίσκουμε τους εαυτούς και τις εαυτές μας στην ίδια πλευρά με κάθε αόρατη/ο και καταπιεσμένη/ο αυτής της κοινωνίας δημιουργώντας χώρους και κοινότητες συνάντησης και επικοινωνίας, αντίστασης και αγώνα ενάντια στους επίπλαστους διαχωρισμούς του φύλου, της φυλής, του έθνους, της σεξουαλικής ταυτότητας.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ την ΠΟΡΕΙΑ που καλεί η Συνέλευση για τη δολοφονία της Ζακ/Ζackie Oh! – – ΣΑΒΒΑΤΟ 13/10/2018 στις 12:00 στο Μοναστηράκι

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ZACKIE OH ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
ΑΦΕΝΤΙΚΑ-ΜΠΑΤΣΟΙ-ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤV
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΜΑΖΙ

Ενημερωτική Εκδήλωση-Kάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες των Π.Ράλλη & Μόριας

 

Ανοιχτή εκδήλωση του Συντονισμού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης και κάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας

  • ενημέρωση για τις υποθέσεις εν όψει δικαστηρίων
  • τηλεφωνική επικοινωνία με Musaferat απο Μυτιλήνη
  • ενημέρωση για δράσεις

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧEΡΙΑ ΑΠO ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓYΗ ΣΕ OΣΟΥΣ-ΕΣ ΑΝΤΙΣΤEΚΟΝΤΑΙ

Ενημερωτικό κείμενο σε pdf

Ενημέρωση για τις παρεμβάσεις σε 3 σταθμούς Μετρό στις 24.02.18 – Για την παρέμβαση στον σταθμό “Άγιο Δημήτριο”

 

To Σάββατο 24/2 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση-αποκλεισμό των εκδοτικών και ακυρωτικών μηχανημάτων στο σταθμό Μετρό του Αγίου Δημητρίου στο πλαίσιο παράλληλων-ταυτόχρονων δράσεων στους σταθμούς Αιγάλεω και Δουκίσσης Πλακεντίας. 

Η δράση αποτέλεσε συνέχεια της καμπάνιας ενάντια στην αναδιάρθρωση των ΜΜΜ και συγκεκριμένα των δράσεων που πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο 27/1 σε 3 άλλους σταθμούς (Δάφνη, Άγιος Αντώνιος, Συγγρού-Φιξ) από Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις και Αναρχικές Ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά.

Η παρέμβαση διήρκησε 1 30 ώρα, μπλοκαρίστηκαν τα συστήματα επικύρωσης εισιτηρίων & καρτών, καλύφθηκαν τα εκδοτικά μηχανήματα και το ταμείο του σταθμού ενώ αναρτήθηκαν πανό, κολλήθηκαν αυτοκόλλητα, πετάχτηκαν τρικάκια και μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα.

Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε από ομάδες του Συντονισμού Αναρχικών Κοινοτήτων Αγώνα νότιας-ανατολικής Αθήνας (Πρωτοβουλία αναρχικών αντιεξουσιαστών από τους πρόποδες του Υμηττού, Αναρχική συλλογικότητα parekura, Δικτύωση αναρχικών Ηλιούπολης Απόπυρα, Ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη) σχήματα και στέκια σχολών (Aυτόνομο σχήμα ΦΜΣ, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πολυτεχνείου) και πλαισιώθηκε από συντρόφισσες και συντρόφους από ομαδοποιήσεις των ανατολικών και των νοτίων.

Για περισσότερες φωτογραφίες εδώ
Ακολουθεί το κοινό κείμενο που μοιράστηκε σε όλους τους σταθμούς:

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

 

Η αναδιάρθρωση στα μέσα μαζικής μεταφοράς ξεκίνησε στα τέλη του 2016 και βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Το νέο “έργο πνοής” περιλαμβάνει συστήματα τηλεματικής, ελεγχόμενες πύλες εισόδου-εξόδου, προσωποποιημένες κάρτες επιβίβασης, ηλεκτρονικά εισιτήρια, επιπλέον κάμερες παρακολούθησης, νέο διευρυμένο σώμα ελεγκτών και πρόσφατα, την απόφαση για φύλαξη των σταθμών και επιβολή των νέων μέτρων από την αστυνομία σε αντικατάσταση των δήθεν κοστοβόρων εταιρειών σεκιούριτι. Όλο αυτό συνθέτει για τα εκατομμύρια των χρηστών των Μ.Μ.Μ. μια πνιγηρή συνθήκη απαγορεύσεων, παρακολούθησης και ελέγχου, επέκτασης της εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της καθημερινότητας, διεύρυνσης των αποκλεισμών και των διαχωρισμών, περισσότερης καταστολής -τέτοια που κάνει τις διακηρύξεις του ΟΑΣΑ για “βιώσιμες και ελκυστικές μετακινήσεις” να ηχούν σαν κακόγουστο αστείο.

Η βιωσιμότητα και ο εκσυγχρονισμός στα Μ.Μ.Μ. είναι μέρος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες και στον ελλαδικό χώρο και έχουν ενταθεί στο περιβάλλον της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης. Το κράτος αποσύρεται σταδιακά από την όποια προνοιακή κάλυψη και οι δημόσιες συγκοινωνίες ενσωματώνονται πλήρως στο πεδίο των υπηρεσιών των εμπορευμάτων και της επιχειρηματικότητας. Το σύνολο των Μ.Μ.Μ. έχουν ενταχθεί στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων και επίκειται ο οικονομικός έλεγχός τους που, στην περίπτωση εύρεσης “ελλειμμάτων”, θα εμφανίσει ως αναγκαίες τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις εργαζομένων και την αύξηση του κομίστρου, ενώ την ίδια στιγμή βρίσκονται 125 εκατ. ευρώ για να δημιουργηθεί το νέο σύστημα ηλεκτρονικών καρτών-εισιτηρίων, καμερών και συρόμενων μπαρών. Απώτερος στόχος είναι να προσελκυστεί το ενδιαφέρον του ιδιωτικού κεφαλαίου, χωρίς ταυτόχρονα να επιβαρυνθεί με το κόστος της “αναδιάρθρωσης”. Επιδιώκεται σταδιακά η κανονικοποίηση της συνθήκης να πληρώνουμε και μάλιστα αδρά ακόμα και για την επιτήρηση και πειθάρχησή μας. Μια μπίζνα με διπλό όφελος για το κράτος και τα αφεντικά.
Οι μπάρες είναι φράχτες. Νέες οριοθετήσεις εντός του δημόσιου χώρου, νέα χάραξη ζωνών όπου κάποιος/α μπορεί να έχει πρόσβαση ή όχι. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο πλήθος καμερών εποπτεύει ασταμάτητα το επιβατικό κοινό. Όλες οι κινήσεις καταγράφονται, οι συμπεριφορές κατηγοριοποιούνται σε αποδεκτές και μη και σε περίπτωση απόκλισης από τη νοσηρή ομοιομορφία καλούμαστε άμεσα από τα μεγάφωνα προς συμμόρφωση. Ο κοινωνικός έλεγχος εντείνεται με στόχο να αρχίσουμε εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι να αυτοεπιτηρούμαστε.

Ο έλεγχος και η επιτήρηση επιτυγχάνονται επιπλέον με την καταγραφή των προσωπικών δεδομένων (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, ΑΜΚΑ κ.α.) στις ηλεκτρονικές κάρτες μετακινήσεων. Οι διαδρομές που κάποιος/α κάνει καταγράφονται και χτίζουν το προφίλ του χρήστη των μέσων, κάτι που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιηθεί ερήμην του (και αυτή δεν είναι η μόνη καταγραφή -η όποια χρηματική συναλλαγή μας ήδη καταγράφεται με την ολοένα και μεγαλύτερη χρήση χρεωστικών-πιστωτικών καρτών). Όλο και περισσότερα προσωπικά δεδομένα και επιλογές συνεισφέρουν σε μια τράπεζα πληροφοριών για καθέναν/μία από μας, οξύνοντας το αίσθημα διαρκούς παρακολούθησης.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν έχουν θέση εκείνοι και εκείνες που δεν μπορούν ή αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο. Οι λεγόμενοι τσαμπατζήδες μπήκαν άμεσα στο στόχαστρο των μίντια και της καταστολής και η ανάγκη πάταξης της “εισιτηριοδιαφυγής” ανάχθηκε σε κύρια αιτία για τα “ελλείμματα”. Κανένας λόγος φυσικά για το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που χρησιμοποιεί τα Μ.Μ.Μ. προέρχεται από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, εργαζόμενες/οι με κατώτατους μισθούς, άνεργοι και άνεργες, μαθητές και μαθήτριες, μετανάστες/στριες. Η αυστηροποίηση του ελέγχου μέσω του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και των μπαρών εισόδου-εξόδου αποτελεί ένα κατεξοχήν μέτρο ταξικού και κοινωνικού αποκλεισμού. Μαζί του χάνεται και η δυνατότητα χειρονομιών αλληλεγγύης, όπως το χάρισμα του εισιτηρίου σε κάποιον/α άλλη, κίνηση που άμεσα ποινικοποιήθηκε με πρόστιμο. Με τις νέες τεχνολογίες στα Μ.Μ.Μ. η πρόσβαση στις μετακινήσεις εξατομικεύεται, γίνεται πρόβλημα που χρειάζεται κάποιος να λύσει από μόνος του. Για εκείνους/ες που θα αμφισβητήσουν έμπρακτα την απαγόρευση, ήδη βρίσκεται επί τω έργω ξεχωριστό σώμα κεφαλοκυνηγών-ελεγκτών κομίστρου που πλέον με τη μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στους σταθμούς, στο γενικότερο πλαίσιο στρατιωτικοποίησης της ζωής στη μητρόπολη, θα διασφαλίζουν ότι η πρόσβαση στα Μ.Μ.Μ. είναι πληρωμένη και οι αντιστάσεις θα καταστέλλονται. Στόχος δεν είναι μόνο η σύλληψη αλλά και η διαπόμπευση των “παραβατών”, η δημιουργία αισθήματος ντροπής για τη μη ανταπόκριση στην “πρότυπη” συμπεριφορά που επιβάλλεται και για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων. Αυτή η διαδικασία στιγματισμού ενισχύεται με τη χρήση των νέων μηχανημάτων που, σε περίπτωση λάθους ή μη επικύρωσης εισιτηρίου, ενεργοποιούν μια εκκωφαντική σειρήνα ή σε άλλες περιπτώσεις υποδεικνύουν, σε αυστηρό τόνο, με ανθρώπινη φωνή το σφάλμα ή την παράβαση. Ας γίνει από όλους και όλες συνείδηση πως οι ελεγκτές δεν κάνουν απλά τη δουλειά τους. Δεν είναι πωλητές/τριες, οικοδόμοι, κούριερ, υπάλληλοι γραφείου, σερβιτόροι/ες… Είναι κάποιοι/ες που βγάζουν μεροκάματο από τη φτώχεια των άλλων, είναι η αστυνομία των μετακινήσεων. Ως τέτοιους οφείλουμε να τους αντιμετωπίζουμε. Δεν ξεχνάμε τη δολοφονία του Θανάση Καναούτη τον Αύγουστο του 2013 στο Περιστέρι, για ένα εισιτήριο που δεν χτύπησε.

Για όσες και όσους δεν πληρώνουν υπάρχουν τα πρόστιμα και η οικονομική καταστολή. Με ειδικές τροπολογίες σε νόμους θεσπίζονται πρόστιμα για όλους/ες όσοι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν ή αρνούνται να συναινέσουν στις προσταγές. Πρόστιμα για την “εισιτηριοδιαφυγή”, για την άρνηση πληρωμής διοδίων, για τη “ρευματοκλοπή”, για την καθυστέρηση πληρωμής φόρων, πρόστιμα των 6.000 ευρώ για τους ανυπόταχτους και ολικούς αρνητές στράτευσης, καθώς και εξοντωτικές δικαστικές εγγυήσεις σε αγωνιζόμενους και αγωνιζόμενες. Στο πλάι της καταστολής με όρους βίας έρχονται και πιο “εξευγενισμένοι” τρόποι, πιο εξατομικευμένοι που θέτουν σε οικονομική ομηρία χιλιάδες κόσμου, υπό την απειλή δεσμεύσεων και κατασχέσεων λογαριασμών και σπιτιών, ακόμα και φυλάκισης. Το μήνυμα είναι σαφές: η όποια άρνηση, ανυπακοή, αντίσταση των “από κάτω” θα καταστέλλεται και με οικονομικούς όρους.

Το “νέο πρόσωπο” των Μ.Μ.Μ. παραδίδει μαθήματα συναίνεσης και σιωπής, υπό τον φόβο της διαρκούς επιτήρησης, των εξευτελισμών, των προστίμων. Αυτός είναι ο “εκσυγχρονισμός” στα Μ.Μ.Μ. Και είναι τουλάχιστον αφελές να τσιμπάμε με το τυράκι των γυαλιστερών διαδρόμων στους σταθμούς του μετρό και του ηλεκτρικού (από κακοπληρωμένες υπενοικιασμένες καθαρίστριες), της τηλεματικής στις στάσεις επιβίβασης λεωφορείων και τρόλεϊ, που δημιουργήθηκε κατά κύριο λόγο για τον έλεγχο του ωραρίου των οδηγών, των νέων ηλεκτρονικών τεχνολογιών που σφίγγουν περισσότερο τον κλοιό των απαγορεύσεων και των αποκλεισμών.

Οι συγκοινωνίες είτε σε αυτή είτε στην προηγούμενη εκδοχή τους είναι σχεδιασμένες για να εξυπηρετούν τις ανάγκες και τα συμφέροντα κράτους και αφεντικών. Για να μας μεταφέρουν από και προς τους χώρους εργασίας, τις σχολές και τα σχολεία, τις κρατικές υπηρεσίες. Και πιο πέρα για να μεταφέρουν ανθρώπους σε μεγάλα κέντρα κατανάλωσης, θεάματος, δια-σκέδασης… Δεν συναινούμε στην κατάθεση ενός μεγάλου μέρους του πενιχρού μισθού μας για τις μετακινήσεις μας, δεν αφήνουμε απέξω όποιον/α δεν έχει να πληρώσει. Δεν ακυρώνουμε εισιτήριο όχι μόνο γιατί αρνούμαστε να δεχτούμε την εισπρακτική λογική του κράτους, την εμπορευματοποίηση στις μεταφορές με την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, τις απολύσεις εργαζομένων και τις μειώσεις δρομολογίων. Αλλά κυρίως, γιατί επιλέγουμε εδώ και τώρα να αρνούμαστε έμμεσους φόρους-χαράτσια που στην τελική έχουμε πληρώσει και ξαναπληρώσει μέσω του καθημερινού ξεζουμίσματός μας, της εργασίας, του ενοικίου κ.τ.λ. Είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την ικανοποίηση των αναγκών μας, όποιες και αν είναι αυτές, τις ίδιες μας τις σχέσεις μακριά από τη διαμεσολάβηση του χρήματος και του κέρδους. Σε αυτό το πλαίσιο, το πρόταγμα της ελεύθερης πρόσβασης στα Μ.Μ.Μ., χωρίς κανενός είδους αντίτιμο, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς διαιρέσεις ανάμεσά μας είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρο.

Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ένα πλήθος πολύμορφων δράσεων για την ελεύθερη μετακίνηση στα Μ.Μ.Μ., από το πέρασμα των επικυρωμένων εισιτηρίων στον/στην επόμενο/η, τις αρνήσεις επικύρωσης, τη συλλογική αντίσταση στους τραμπουκισμούς των ελεγκτών, τις παρεμβάσεις με κείμενα στους/στις εργαζόμενους/ες και στους/στις επιβάτες/τριες των Μ.Μ.Μ., τις συγκεντρώσεις και τις πορείες ως το σαμποτάζ σε ακυρωτικά μηχανήματα, μπάρες και υποδομές ελέγχου.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, απέναντι στην επίταση της  εμπορευματοποίησης, του ελέγχου και της επιτήρησης  κάθε πτυχής της ζωής μας, ενάντια στην κυρίαρχη λογική που μας θέλει μόνες και φοβισμένους,  η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι άλλη πέρα από την αυτοοργανωμένη συλλογική αντίσταση. Χτίζουμε κοινότητες αγώνα μαζί με εργαζόμενους/ες στα Μ.Μ.Μ ενάντια στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση. Επιλέγουμε την κοινωνική ανυπακοή απέναντι στις μπάρες εισόδου-εξόδου, στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και σε κάθε σύστημα ελέγχου και αποκλεισμών. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες και υπερασπιζόμαστε όσους και όσες αρνούνται να πληρώσουν το κόμιστρο κρατώντας ανοιχτές τις μπάρες. Δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της απέναντι στους ελεγκτές, τους σεκιουριτάδες και την αστυνομία. Σαμποτάρουμε τα μηχανήματα ελέγχου, καταγραφής και αποκλεισμών των μετακινήσεών μας.

Αντιθεσμικά, αντιιεραρχικά, αδιαμεσολάβητα και χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσά μας (με βάση το φύλο, τη φυλή, τα έθνη, τα σύνορα, τη θρησκεία, την ηλικία, την αρτιμέλεια κ.α.), με την ενίσχυση σχέσεων αλληλεγγύης και τη σύνδεση των αγώνων, να πάρουμε θέση ενάντια στην υποτίμηση, τον έλεγχο, την εμπορευματοποίηση, τους αποκλεισμούς.


ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ, ΣΤΙΣ ΜΠΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΚΥΡΩΤΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

 

Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις και Αναρχικές Ομάδες
από την Αθήνα και τον Πειραιά

Ανταπόκριση από την παρέμβαση στο σταθμό μετρό Δάφνης

Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε συντονισμένη παρέμβαση σε τρεις διαφορετικούς σταθμούς ΜΕΤΡΟ σε γειτονιές της Αθήνας (Συγγρού-ΦΙΞ, Δάφνη και Άγιος Αντώνιος) για τις ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ενάντια στις μπάρες και το ηλεκτρονικό εισιτήριο, τα συστήματα ελέγχου και αποκλεισμών από τις Συνελεύσεις Γειτονιών, Στέκια, Καταλήψεις, Αναρχικές Ομάδες από την Αθήνα και τον Πειραιά.

Η παρέμβαση στον σταθμό της Δάφνης διήρκησε από τις 12.00 ως και τις 13.30 μ.μ. με τη συμμετοχή  περίπου 60 συντρόφων/συντροφισσών, συναγωνιστρών/συναγωνιστριών από αναρχικές ομάδες από τη νότια και ανατολική Αθήνα, φοιτητικά στέκια από ΕΚΠΑ και ΕΜΠ  καθώς και συλλογικότητες και συνελεύσεις από τις βόρειες συνοικίες της Αθήνας. Καθόλη την διάρκεια της παρέμβασης μοιράζονταν ανακοινώσεις των συλλογικών σχημάτων που συμμετείχαν, αναρτήθηκαν πανό εντός και πέριξ του σταθμού, πετάχτηκαν τρικάκια στον σταθμό και στην ευρύτερη περιοχή, μπλοκαρίστηκαν τα ηλεκτρονικά εκδοτήρια εισιτηρίων και τα επικυρωτικά μηχανήματα του σταθμού ενώ μετά από απαίτησή μας σταμάτησε και η λειτουργία του γκισέ έκδοσης εισιτηρίων.Παράλληλα, διαβάζονταν οι ανακοινώσεις από τη φορητή μικροφωνική των οργανωτών της δράσης ενώ άνοιγαν κουβέντες και πηγαδάκια με τον διερχόμενο κόσμο.

Αφίσα φοιτητικών σχημάτων και στεκιών
 http://epp.espivblogs.net/files/2017/03/mmm_afisa_web.jpg
Κείμενο της Πρωτοβουλίας αναρχικών-αντιεξουσιαστών από τους πρόποδες του Υμηττού
http://paapty.squat.gr/files/2017/07/1.jpg
http://paapty.squat.gr/files/2017/07/2-2.jpg
Κείμενο της αναρχικής-αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας “Σε τροχιά σύγκρουσης”
http://setroxiasygrousis.espivblogs.net/files/2015/11/MMM-page-001.jpg
http://setroxiasygrousis.espivblogs.net/files/2015/11/MMM-page-002.jpg

Η παρέμβασή μας συνεχίστηκε και στις αφετηρίες των λεωφορείων που βρίσκονται ακριβώς απέναντι από τον σταθμό δίνοντάς μας μια επιπλέον ευκαιρία για ενημέρωση και συζήτηση για τον αγώνα υπεράσπισης των ελεύθερων μετακινήσεων με επιβάτες και εργαζόμενους στα ΜΜΜ.

 

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 8 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

To κείμενο που μοιράζεται Εδώ σε pdf

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 8 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

Άλλη μια στημένη δίκη…

Στις 31 Μαΐου 2017, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, τη γνωστή Πέτρου Ράλλη, 8 μετανάστες συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους μπάτσους μέσα στα κελιά τους. Η αφορμή για την επίθεση ήταν ότι οι μετανάστες ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, όντας ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι σε διοικητική κράτηση. Η απάντηση των μπάτσων στο απλό αυτό αίτημα ήταν να τους ξυλοφορτώσουν άγρια, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και οι οχτώ στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένοι (ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια). Στη συνέχεια, για τη συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, οι μπάτσοι αμέσως έστησαν δικογραφία εναντίον τους. Μια αντανακλαστική σχεδόν κίνηση στην οποία πάντα καταφεύγουν οι βασανιστές όταν θέλουν να δικαιολογήσουν τη βία τους.

Το συμβούλιο Πλημμελειοδικών της Αθήνας, με Δικαστές τους Γεωργία Γκίκα ως πρόεδρο, Στέργιο Ράπτη και Σπυρίδωνα Σταύρου, έκανε αποδεκτή την πρόταση του Αντιεισαγγελέα Δημήτρη Λιανόπουλου και αποφάσισε να στείλει τους 8 μετανάστες στο κακουργιοδικείο με τις κατηγορίες της στάσης κρατουμένου (κακούργημα), επικίνδυνης σωματικής βλάβης και οπλοφορίας. Σε δύο από τους μετανάστες φορτώνουν επιπλέον μία κατηγορία για οπλοκατοχή. Η πρόταση του αντιεισαγγελέα Λιανόπουλου βασίζεται εξ ολοκλήρου στους ψευδομάρτυρες αστυνομικούς, τους οποίους εμφανώς προσπαθεί να καλύψει.

Η στημένη δικογραφία περιέχει: ότι οι μετανάστες επιτέθηκαν στους αστυνομικούς με “αυτοσχέδια ξυραφάκια και τηλεκάρτες” και ότι υπήρξε «κλιμάκωση της έντασης» «για σαράντα λεπτά». Υποτίθεται μάλιστα ότι μέσα σε αυτόν τον χρόνο οι κρατούμενοι προσπάθησαν να αποδράσουν χτυπώντας συντονισμένα την κεντρική πόρτα της πτέρυγας για να τη σπάσουν και ότι δήθεν, στην προσπάθεια τους να «τραπούν σε φυγή» γλίστρησαν και χτύπησαν μόνοι τους.

Οι μετανάστες από την πλευρά τους υποστηρίζουν ότι οι μπάτσοι απρόκλητα εισέβαλαν στα κελιά και ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους. Η στημένη δικογραφία ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση και η πάγια τακτική του δικαστικού συστήματος για τη συγκάλυψη τη βίας που άσκησαν και ασκούν σε τόσες άλλες περιπτώσεις οι μπάτσοι. Χάρη σε έναν άρτια οργανωμένο σχεδιασμό, που φροντίζει να αποκρύπτει αυτά και άλλα τόσα περιστατικά, οι μπάτσοι απολαμβάνουν την ασυλία που τους εξασφαλίζει η πολιτική ηγεσία. Έχουν έτσι το ελεύθερο να διαχειρίζονται τον πληθυσμό των κρατουμένων όπως αυτοί θέλουν, δηλαδή ασκώντας καθημερινά βία.

Στη συνέχεια, για να ολοκληρωθεί η παραδειγματική τιμωρία των έγκλειστων μεταναστών που τόλμησαν να απαιτήσουν το ελάχιστο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης με τους μπάτσους τους διασκόρπισαν σε όλη την επικράτεια (Φυλακές νέων Βόλου, Νιγρίτας Σερρών, Δομοκού, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Χανίων) απομονώνοντάς τους και στερώντας τους τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με δικηγόρο. Αυτήν τη στιγμή βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, καθώς δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη εξαιτίας της πολύμηνης διοικητικής τους κράτησης που έχει προηγηθεί.
Επιπλέον, αφού πέρασαν έξι μήνες από τη φυλάκισή τους στις ποινικές φυλακές, έγινε στα μέσα του Δεκέμβρη το συμβούλιο για να εξεταστεί το αίτημα αποφυλάκισης τους, στο οποίο αποφασίστηκε η παράταση της κράτησής τους για 6 ακόμη μήνες. Η ημερομηνία έναρξης της δίκης δεν έχει οριστεί ακόμα, αλλά αναμένεται μέσα στους επόμενους μήνες.

… μέσα σε έναν ωκεανό καταστολής.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ων γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών. Από τη μία άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση και αορατότητα, κράτηση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της, καθημερινοί βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για ασήμαντη αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Και από την άλλη η καταστολή με το φιλανθρωπικό προσωπείο των ΜΚΟ, τον πατερναλισμό, τις αόριστες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που έχουν σαν στόχο να γίνουν οι μετανάστριες/ες πλήρως εξαρτημένες/οι από τις ΜΚΟ, να χάσουν κάθε δυνατότητα αυτονομίας, να γίνουν τελικά παθητικές/οι δέκτες της “βοήθειας” που τους προσφέρουν, αποσυμπιέζοντας έτσι οποιαδήποτε ένταση μπορεί να δημιουργηθεί, αποτρέποντας οποιαδήποτε πιο δυναμική διεκδίκηση. Τέλος, βασικό πυλώνα της διαχείρισης των μεταναστών/ριων αποτελεί και η έννοια της διοικητικής κράτησης, δηλαδή ένα παντελώς αόριστο πλαίσιο κράτησης, στο οποίο ο έγκλειστος δεν ξέρει καν για πόσο καιρό θα κρατείται. Έτσι, ξυπνάει κάθε πρωί με την ελπίδα ότι θα ελευθερωθεί, και κοιμάται κάθε βράδυ με το βάρος άλλης μιας μέρας στο κλουβί.

Και όταν, απέναντι στη μεταχείριση αυτή, οι έγκλειστοι/ες μετανάστες/ριες τολμούν να προβούν στην ελάχιστη διαμαρτυρία, ζητώντας για παράδειγμα ενημέρωση για τον λόγο και τον χρόνο της κράτησης τους, η απάντηση του κράτους είναι αμείλικτη, αλλά οργανωμένη και προμελετημένη. Αυτό αποδεικνύεται τόσο από την στημένη δικογραφία κατά των 8 της Π. Ράλλη, όσο και από τη σχεδόν ταυτόχρονη σύλληψη των 35 στο camp της Μόριας με κατηγορίες για το ίδιο ακριβώς κακούργημα, τη «Στάση Κρατουμένου», την ίδια καταστολή με άγριο ξυλοδαρμό και τυχαίες συλλήψεις, την ίδια εν τέλει κεντρική πολιτική απόφαση.

Σε αυτές τις δύο περιπτώσεις υπάρχει καταγεγραμμένο οπτικό υλικό. Βίντεο, που καταδεικνύουν τον τρόπο «διαχείρισης» των μεταναστών/ριών, με τη χρήση βίας. Οι ανθρωποφύλακες έχουν το θράσος να υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο και η εισαγγελική αρχή να υιοθετεί αυτά τα ψέματα. Το γεγονός αυτό δεν μας εκπλήσσει, απλά επιβεβαιώνει ότι οι κάμερες, όπως και όλα τα μέσα παρακολούθησης, εξυπηρετούν μονάχα τους σκοπούς αυτών που τα χειρίζονται, της εξουσίας και των παραστεκάμενων της. Η κατάσταση για εμάς είναι δεδομένη και ξέρουμε ότι η χρήση βίας αποτελεί τη μόνιμη απάντηση των μπάτσων στα αιτήματα των μεταναστών. Μας το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι/ες οι έγκλειστοι/ες σε κάθε επαφή που έχουμε μαζί τους, αλλά και το βλέπουμε κι εμείς κατά τη διάρκεια των παρεμβάσεων μας στη Πέτρου Ράλλη.

Η χρονική συγκυρία της έξαρσης αυτής της καταστολής δεν είναι τυχαία. Πρόσφατα ο Μουζάλας επανέλαβε το επόμενο βήμα μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για επαναπροώθηση. Προανήγγειλε τη δημιουργία νέων και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων κλειστών κέντρων κράτησης μεταναστών/ριών στα νησιά, κάτι που από μόνο του αποτελεί ομολογία για αύξηση της καταστολής. Ως επακόλουθο, ο αριθμός των κρατουμένων μεταναστών/ριών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι/ες θα αυξάνεται, και για τη συντριπτική πλειοψηφία τους, ο μοναδικός ορίζοντας μετά από την πολύμηνη κράτησή τους θα είναι η απέλαση. Τα camp και επίσημα πλέον στρατιωτικοποιούνται και λειτουργούν με κανόνες «φυλακής», πάντα με τη συνεργασία αστυνομίας, στρατού, δικαστικών αρχών και ΜΚΟ. Έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη διαχείριση του μεταναστευτικού πληθυσμού, με τον αυστηρότατο έλεγχο όσων είναι έγκλειστοι, αλλά και την πειθάρχηση όσων είναι “ελεύθεροι” (αν και εγκλωβισμένοι στην ελληνική επικράτεια) υπό την απειλή του εγκλεισμού.

Η Πέτρου Ράλλη, ως Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής αποτελεί κομβικό σημείο στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της επίσημης μεταναστευτικής πολιτικής, που επιβάλλει την αορατοποίηση των μεταναστών/ριών. Για τον σχεδιασμό του Μουζάλα, η Π. Ράλλη και οι συνθήκες εγκλεισμού που επικρατούν εκεί μπορούν να αποτελέσουν το πρότυπο για τη διαχείριση των μεταναστών.
Παρά το ανθρωπιστικό προσωπείο και τις όποιες φιλανθρωπικού τύπου λύσεις που προσπαθεί να προβάλει προς την κοινωνία, το κράτος, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή του εκδοχή, δεν ξεχνά το νομικό του οπλοστάσιο. Μαζί με τα γκλομπ των μπάτσων, μπορεί να το χρησιμοποιεί όποτε είναι αναγκαίο, δείχνοντας το πιο σκληρό του πρόσωπο στα κορμιά των πλέον κατατρεγμένων αυτού του κόσμου.

Ας γίνει άλλη μια νίκη των καταπιεσμένων!

Το βασικό απρόβλεπτο εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια είναι οι αντιδράσεις κυρίως από τους ίδιους τους μετανάστες-κρατούμενους, που θα θελήσουν να αντισταθούν στην αναίτια κράτηση τους. Είναι προφανές ότι οι εξεγέρσεις και οι αντιστάσεις έπονται των παραπάνω. Με την απόδοση κακουργηματικών κατηγοριών στους 8 και τους 35, το κράτος αφενός θέλει να αποδείξει την απολυτή προσήλωση στο σκοπό του, κλείνοντας το μάτι στους φασίστες, και αφετέρου δεν διστάζει να τιμωρήσει προς παραδειγματισμό, με συλλήψεις στον σωρό.
Από την πλευρά μας, εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τις μετανάστριες, δημιουργώντας από κοινού κοινότητες αγώνα και προσπαθώντας να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο, ορατό ή αόρατο, που βρίσκεται ανάμεσα μας. Θα συνεχίσουμε να δημοσιεύουμε φωνές από το εσωτερικό των κέντρων κράτησης, να πιέζουμε με κινήσεις αλληλεγγύης και να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε καταστολή των μεταναστών/ριών.
Γιατί απέναντι σε οποιονδήποτε εγκλεισμό, ακόμα και σε αυτόν με το πιο ανθρωπιστικό προσωπείο, η αντίσταση, από την πιο μικρή καθημερινή πράξη μέχρι την πιο βίαιη εξέγερση, δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη, είναι απλά δίκαιη.
Όσο μετανάστες και μετανάστριες στοιβάζονται σε κελιά και σε κέντρα κράτησης, εμείς θα προσπαθούμε να εφευρίσκουμε τρόπους να στεκόμαστε δίπλα τους.
Όσο άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στην τσέπη τους ή τη χώρα προέλευσής τους, εμείς θα φωνάζουμε ότι τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα της γης και θα κάνουμε ο,τι νομίζουμε για να τις εξαλείψουμε.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 8 ΤΗΣ Π. ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ 35 ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

συντονισμός συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης

mail: ssaek@espiv.net/
http://ssaekk.espivblogs.net/

ΠΟΡΕΙΑ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 12:00, ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ, DNA, ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ…

Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η κυριαρχία προσπαθεί ν’ αναπληρώσει τη χαμένη της νομιμοποίηση εντατικοποιώντας το καθεστώς εξαίρεσης. Ανακυκλώνοντας το ιδεολόγημα του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», το κράτος έχει εξαπολύσει κυνηγητό με στόχο την καταστολή των αντιστάσεων, την απο­μόνωση του ανταγωνιστικού κινή­ματος και την τρομοκ­ράτηση της κοινωνίας. Εργαλεία του, η «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία, που εφαρμόζεται σε όλο και ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, η χρήση του DNA, η οποία στο όνομα της «αδιάσειστης» επιστημονικής «αυθεντίας» αναδεικνύεται ως το νέο υπερ-όπλο των αστυν­ομικών-δικαστικών αρχών, και η ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων -στη λογική « να προ­σέχεις με ποιους συν­αναστρέφεσαι, αλλιώς μπορεί να βρεθείς κι εσύ μπλεγμένη/ος». Την ίδια στιγμή, η αριστερή διαχείριση, παρά τις δακρύβρεχτες επικλήσεις στα δημοκρατικά δικαιώματα, συντηρεί και αναπαράγει το παραπάνω θεσμικό πλαίσιο (τρομονόμος, DNA).

Όσο για τις συνέπειες: προσαγωγές– απαγωγές και εισβολές σε σπίτια, αλλεπάλληλες δικογρ­αφίες και εξοντωτικές ποινές σε βάρος αγωνιστών ολόκληρα χωριά, όπως στις Σκουριές, να αντιμετωπίζονται σαν εγκληματικές οργανώσεις, αγωνιστές/τριες να φυλακίζονται με βάση το αίολο στοιχείο του DNA (περιπτώσεις Τάσου Θεοφίλου και Μπάμπη Τσιλιανίδη), και συγγενείς κρατουμένων να βαφτ­ίζονται μέλη ενόπλων οργανώσεων (περιπτώσεις Εύης Στατήρη και Αθηνάς Τσάκαλου, κ.α.).

Στις περιπτώσεις αυτές έρχονται να προστεθούν η Ηριαννα και ο Περικλής, οι οποίοι με βάση τις προσωπικές και τις κοινωνικές τους σχέσεις καταδικάστηκαν σαν μέλη της ε.ο. ΣΠΦ σε 13 χρόνια φυλακή. Δείγματα DNA που η αστυνομία δεν επιτρέπει να επανεξεταστούν γιατί τελείωσαν (sic). Ανύπαρκτοι μάρτυρες που εξαφανίστηκαν. Αποτυπώματα σε κινητά αντικείμενα και άλλα «αδιάσειστα» στοιχεία ήταν ικανά να τους στείλουν στη φυλακή χωρίς αναστολή. Την Δευτέρα 16/10 δικάζεται η δεύτερη αίτηση αποφυλάκισής τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟ­ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣ­ΤΑΛΤΑΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕ­ΙΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ DNA

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΆΒΗΣΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝ­ΝΑ Β.Λ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ­ΚΛΗ Μ.

Πορεία 14 Οκτωβρίου 12:00 Μοναστηράκι

αναρχικοί/ες σύντροφοι/ες στέκια, συλλογικότητες

 

Παρέμβαση Αλληλεγγύης στους 8 Διωκόμενους Μετανάστες | 21/7, 19:00 | Διεύθυνση Αλλοδαπών Πέτρου Ράλλη

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 8:
Οι κάμερες αποδεικνύουν τη στημένη δικογραφία

 

Στις 31 Μαΐου, οκτώ κρατούμενοι μετανάστες στην Π.Ράλλη δέχονται επίθεση από τους μπάτσους και μεταφέρονται στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένοι (σπασμένα χέρια και ανοιγμένα κεφάλια), γιατί ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, όντας ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι.

Για την συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, οι μπάτσοι αμέσως έστησαν δικογραφία εναντίον τους:τους οδήγησαν στον ανακριτή (με συνοδεία μπάτσων με τατουάζ μαιάνδρους) κατηγορούμενους για το κακούργημα της στάσης κρατουμένου και όσο για τους τραυματισμούς,  δήλωσαν ότι οι μετανάστες «γλίστρησαν».

Με μοναδικές αποδείξεις τις μαρτυρίες των μπάτσων,οι μετανάστες κρίθηκαν προφυλακιστέοι και τους διασκόρπισαν σε φυλακές σε όλη την Ελλάδα, χωρίς το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας να έχει προσκομιστεί,αν και είχε ζητηθεί από την πρώτη στιγμή.

Πλέον, το βίντεο από τις κάμερες άνοιξε και αποκαλύπτεται ότι οι μπάτσοι απρόκλητα εισέβαλαν στα κελιά και ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους.Ο,τιδήποτε έχουν καταθέσει οι μπάτσοι στις μαρτυρίες τους είναι απολύτως ψευδές και, επομένως, η στημένη δικογραφία ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση για τη συγκάλυψη τη βίας που άσκησαν στου μετανάστες.

Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει την ασυλία που χαίρουν οι μπάτσοι στην Π.Ράλλη. Έχουν το ελεύθερο, από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, να διαχειρίζονται τον πληθυσμό των κρατουμένων ασκώντας καθημερινά βία,η οποία στοχεύει στο να καταστείλει εκ των προτέρων κάθε διαμαρτυρία και αμφισβήτηση του καθεστώτος.

Τα βασανιστήρια κάθε είδους είναι δομικό κομμάτι αυτή της διαχείρισης και οι τραυματισμοί που προκαλούνται από αυτά συγκαλύπτονται με στημένες δικογραφίες,όπου οι βασανισθέντες παρουσιάζονται ως επιτιθέμενοι.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, οι μπάτσοι εκτέθηκαν καθώς το βίντεο είναι πλέον μέρος της δικογραφίας και το ελάχιστο που μπορεί να γίνει είναι η παύση της ποινικής δίωξης των οκτώ μεταναστών, για την οποία πρέπει να αποφασίσει το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών.

( Για την μαύρη τρύπα που λέγεται Π. Ράλλη) παραπέμπουμε σε κείμενο με      βίντεο από κρατούμενο   http://ssaekk.espivblogs.net/

 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 8 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

 

Συντονισμός συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης

http://ssaekk.espivblogs.net/

 

Παρέμβαση-Μοίρασμα για την Ηριάννα

Την Τετάρτη 12/7 πραγματοποιήθηκε μοίρασμα κειμένων για την υπόθεση της Ηριάννας σε σταθμούς του μετρό της κόκκινης γραμμής (Ελληνικό, Άγιος Δημήτριος, Δάφνη) με τη συμμετοχή συντρόφων από τα νότια και ανατολικά.

το κείμενο που μοιράστηκε σε pdf

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ
ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

 

Η Ηριάννα Β.Λ από τη 1η Ιουνίου 2017 έχει καταδικαστεί σε 13 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή βάσει των επιβαρυντικών διατάξεων του Τρομονόμου 187Α και από τότε βρίσκεται κρατούμενη στις φυλακές της Θήβας. Με αφορμή ένα αμφιλεγόμενο, μικρής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, κατασκευάζεται από την Αντιτρομοκρατική ένα αυθαίρετο σενάριο καταδίκης, που ουσιαστικά ποινικοποιεί τη σχέση της Ηριάννας με έναν αμετάκλητα αθώο (Κωνσταντίνος Π.), ο οποίος παλαιότερα είχε επίσης κατηγορηθεί για τη δήθεν συμμετοχή του στην επαναστατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων Της Φωτιάς λόγω φιλικών σχέσεων με κάποια από τα μέλη της οργάνωσης. Μαζί με την Ηριάννα την ίδια μέρα καταδικάστηκε με 13 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή και ο Περικλής Μ. με τα ίδια αμφίβολα στοιχεία δηλαδή ένα και μοναδικό μείγμα DNA.

Στο σύνηθες αυτό θέατρο του δικαστικού παραλόγου έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη καλά σκηνοθετημένο έργο όπου το κράτος επιδιώκει να τιμωρήσει παραδειγματικά όχι μόνο αυτούς που αντιστέκονται και πολεμούν το σύστημά τους αλλά και αυτούς που συνδέονται μαζί τους με δεσμούς οικογενειακούς ή κοινωνικούς. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος, προσπαθώντας να τρομοκρατήσει και να εκδικηθεί τους αγωνιστές, χτυπάει τον περιγυρό τους, τους συντρόφους, τους συγγενείς και τους φίλους τους. Τα παραδείγματα πολλά. Μπορούμε να θυμηθούμε την σύλληψη και φυλάκιση της μητέρας των μέλων της Σ.Π.Φ , Χ. Τσάκαλου και Γ. Τσάκαλου, όπως και της συζύγου του τελευταίου Ε. Στατήρη. Μπορούμε να θυμηθούμε την απαγωγή του 6χρονου παιδιού των αναρχικών Π. Ρούπα και Ν.Μαζιώτη, μελών της ένοπλης οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, μετά τη σύλληψη της Π. Ρούπα. Όλα αυτά και άλλα πολλά συνθέτουν το ψηφιδωτό μίας πάγιας τακτικής του κράτους, αυτή του εκφοβισμού και της εκδικητικότητας ενάντια σε όσους ορθώνουν το ανάστημά τους και επιλέγουν να αντισταθούν.

Η υπόθεση της Ηριάννας δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Ο κανόνας της αστικής δικαιοσύνης προς όσους αγωνίζονται και αντιστέκονται. Προς όσους ακόμα τολμούν να συνάπτουν σχέσεις με αναρχικούς και επιλέγουν να είναι κοντά τους. Η καταδίκη της Ηριάννας είναι η κραυγαλέα περίπτωση αυτού του κανόνα αλλά δεν ήρθε από το πουθενά. Αποτελεί κομμάτι της συνολικής κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους απέναντι στους αγωνιστές. Το κράτος εκδικέιται και χτυπά όσους τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, “χαρίζει” χρόνια φυλάκισης, ποινικοποιέι τις κοινωνικές και συντροφικές σχέσεις, επιβάλλει εξοντωτικές ποινές σε αγωνιστές, μέλη επαναστατικών οργανώσεων και όσους τολμούν να υπερασπιστούν την πολιτική τους ταυτότητα και θέση στον αγώνα ενάντια σε κεφάλαιο και κράτος. Τα παραδείγματα και εδώ είναι πολλά -Τάσος Θεοφίλου: 5 χρόνια φυλακή για την πολιτική του ταυτότητα, Μάριος Σεϊσίδης: 36 χρόνια εκδικητική κάθειρξη κ.a.-. Η υπόθεση της Ηριάννας είναι καθαρά πολιτική και εμπεριέχεται στο σύνολο των προσπαθειών του κράτους, εξόντωσης των αγωνιστών και των οικείων τους, όπως και τρομοκράτησης προς αποτροπή οποιασδήποτε επαναστάτικής διαδικασίας, καθώς αποτελεί και ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως όποιος αγωνίζεται και αντιστέκεται, όποιος πολεμάει το καπιταλιστικό σύστημα θα έχει την ίδια κατάληξη.

Η αστική δικαιοσύνη με την σκληρότητα που λειτουργεί παράλληλα με ένα συνεχώς αναβαθμιζόμενο οπλοστάσιο δημιουργεί επιμελώς, ένα καθεστώς τρομοκρατίας, που με περίσσια προσπάθεια θέλει να χτίσει μία κανονικότητα, μία κοινωνική αποδοχή πως όποιος τολμά να τα βάλει με τους κυρίαρχους θα αντιμετωπίζεται με μία συγκεκριμένη τακτική εξόντωσης. Εμείς αποτελώντας κομμάτι των κινηματικών ομάδων που προτάσσουν την ενότητα και την αλληλεγγύη, που αντιστέκονται στο κυρίαρχο ιδεολόγημα, που δημιουργούν εστίες ελευθερίας και μάχονται για τις διεκδικήσεις τους προτάσουμε τις δικές μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Η επιδίωξη τους να μας ισοπεδώσουν δεν πρόκειται να ευόδωθεί. Απέναντι στους υποτιθέμενους θεσμούς δικαίου στεκόμαστε δίπλα στην Ηριάννα και σε κάθε Ηριάννα.

Εμείς επιλέγουμε με ποιους θα ζήσουμε
Άμεση απελευθέρωση της Ηριάννας Β. Λ. και του Περικλή Μ.
Ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο να οργανώσουμε την δική μας αντεπίθεση

Καλέσματα: Παρασκευή 19:00 πλ Συντάγματος
Δευτέρα 9:00 Εφετείο

 


 

 

Σχετικά με το κέντρο κράτησης μεταναστών/στριών της Π.Ράλλη

Ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης στον οποίο συμμετέχουμε καλεί σε:

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ το Σάββατο 17/6 στη 13:00 στην Πλατεία Βικτωρίας

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ την Παρασκευή 23/6 στις 19:00 στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην Πέτρου Ράλλη

 

η αφίσα που κολλιέται στις γειτονιές μας και στο κέντρο της Αθήνας και το κείμενο που μοιράζεται:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σε pdf

 

 

Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς – Αντιφασιστικό κείμενο για όσους/ες κυκλοφορούν σε αυτές τις γειτονιές

Τις μέρες αυτές μοιράζεται στις γειτονιές μας το παρακάτω κείμενο:
Εδώ σε pdf

 

 

Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς…

Αντιφασιστικό κείμενο για όσους/ες κυκλοφορούν σ’ αυτές τις γειτονιές.

Εν μέσω παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, οι ανισότητες αυξάνονται και η εκμετάλλευση των φτωχών από τους πλούσιους εντείνεται. Στην προσπάθεια του καπιταλιστικού συστήματος να διατηρήσει την σταθερότητα του, η αστική δημοκρατία αποσπά την συναίνεση της πλειοψηφίας με διάφορους τρόπους ( εκλογές, δημοψηφίσματα, Μ.Μ.Ε. ) και όταν αυτοί αποτυγχάνουν, καταφεύγει στον φασισμό. Ο φασισμός ορατός ή αόρατος εγγυάται τάξη, ασφάλεια και συνέχιση του συστήματος. Δημοκρατία και φασισμός πάνε χέρι χέρι. Στην Ευρώπη, ακροδεξιοί σχηματισμοί διεκδικούν την εκλογική νίκη, σχηματίζουν κυβερνήσεις συνεργασίας και διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα. Στην Τουρκία, μέσω δημοψηφίσματος, ένας δικτάτορας νομιμοποιείται. Στην Αμερική ο ρατσιστής Τραμπ έδωσε σαφές μήνυμα κυριαρχίας απέναντι σε κάθε εκμεταλλευόμενο και κάθε καταπιεζόμενη ομάδα που διεκδικεί και αγωνίζεται.

Οι διακρατικοί ανταγωνισμοί, το θρησκευτικό μείγμα της περιοχής και φυσικά οι συνεχείς επεμβάσεις των ισχυρών κρατών στην Ανατολή, για οικονομικά – γεωπολιτικά συμφέροντα, έχουν βάλει τις ρίζες για τις έκρυθμες καταστάσεις στην περιοχή. Οι ανακατατάξεις που δημιουργήθηκαν από τις εξεγέρσεις του 2011 ( αραβική άνοιξη ) και μετά , έδωσαν ξανά την ευκαιρία στην Δύση να επέμβει. Με πάτημα τον θρησκευτικό φανατισμό , που είχε ως κύριο εκφραστή του, τον ISIS, τα δυτικά κράτη βρήκαν την ευκαιρία, καλλιεργώντας την Ισλαμοφοβία, να αναδείξουν έναν νέο εχθρό της κοινωνίας και να αποπροσανατολίσουν ακόμα περισσότερο την κοινή γνώμη. Παράλληλα με πρόσχημα την τρομοκρατία, αποσπούν την συναίνεση για την συνέχιση των πολεμικών επιχειρήσεων ενώ η περιστολή των ελευθεριών στο εσωτερικό τους συνεχίζεται. Αόρατοι εχθροί εφευρίσκονται, ιδεολογήματα βρίσκουν έδαφος. «Κάθε μουσουλμάνος είναι εν δυνάμει τρομοκράτης, οι μετανάστες είναι ο εχθρός της δύσης». Φράχτες υψώνονται, στρατόπεδα ανοίγουν. Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός είναι εδώ.

Στην Ελλάδα οι φασίστες δεν διαφέρουν από τους ξένους ομοϊδεάτες τους. Αναδύθηκαν εν μέσω κρίσης. Εχθρεύονται την ελευθερία και κάθετι διαφορετικό. Ονειρεύονται μεγάλη Ελλάδα, περιορισμό των ελευθεριών, την βρίσκουν με καθαρές φυλές και η ισλαμοποίηση είναι λέξη κλειδί στην ρητορική τους. Η Χ.Α. πλέον έχει εδραιωθεί στη βουλή και οι εμετικές τους θέσεις βρίσκονται στην καθημερινή πολιτική ατζέντα. Μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα, τα μέλη της, ως γνήσιοι “αντισυστημικοί” εθνικιστές αποκηρύξαν την οργάνωση στα δικαστήρια, ενώ τα υψηλόβαθμα στελέχη χρήζουν ευνοϊκής μεταχείρισης της «δικαιοσύνης». Η θέση τους είναι στο πλάι των αφεντικών κάνοντας την βρώμικη δουλειά (πχ τρομοκράτηση και έλεγχος των εργατών μεταναστών, των συνδικαλιστών και όποιον η αστική δημοκρατία βρίσκει επικίνδυνο για την σταθερότητα της) αλλά όταν πάνε να αυτονομηθούν τους συμμαζεύουν. Παρόλαυτα, το αντιφασιστικό κίνημα έδωσε και δίνει αγώνες τσακίζοντας τους στον δρόμο και αποδομώντας την γελοία προπαγάνδα τους στον δημόσιο λόγο.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε από τον ουρανό αλλά πάτησε πάνω σε εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις που προϋπήρχαν διάχυτες στην ελληνική κοινωνία. Η φαινομενική ευημερία απέτρεπε την οργανωμένη εκδήλωση τους, αλλά συντηρούσε θύλακες στα μεγάλα κόμματα ή σε μικρές παρακρατικές οργανώσεις. Βέβαια σε στιγμές “εθνικής ανάτασης” (Euro2004) ή ανάγκης διατήρησης μιας υπάρχουσας πραγματικότητας ( φραουλοχώραφα Μανωλάδας ) ο φασισμός ερχόταν στο προσκήνιο με τη μορφή λιντσαρίσματος και πογκρόμ μέσα σε ένα κλίμα σιωπής/αποδοχής. Η σημερινή διαρκής επίθεση κράτους και κεφαλαίου μέσω των μνημονίων συνοδεύεται από στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/μεταναστών ( επιχείρηση Ξένιος Δίας, 2012 ) και ατζέντες με ακροδεξιά χαρακτηριστικά από όλα τα κόμματα. Είναι μια εποχή που η ρατσιστική/εθνικιστική προπαγάνδα έχει βρει ρίζωμα σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Αρκεί να δούμε τους διάφορους «αγανακτισμένους γονείς» ( όχι απαραίτητα χρυσαυγίτες ) να απαγορεύουν σε προσφυγόπουλα να μπουν στα σχολεία ( Ωραιόκαστρο – Πέραμα ), τους κατοίκους της Χίου να κάνουν πορείες ενάντια στους πρόσφυγες και άλλους να μαζεύονται στα γραφεία του Σώρρα και να ακούνε συνωμοσιολογίες ψεκασμένες με εθνικιστική σκόνη. Παράλληλα νέα μέτρα περνάνε, η υποβάθμιση των ζωών μας συνεχίζεται και δεν ανοίγει μύτη.

Βέβαια, σε αυτό το κλίμα συναίνεσης και ήττας υπάρχουν κάποιοι/ες που στέκονται αλληλέγυοι/ες και συνεχίζουν να δίνουν απαντήσεις μαζί με μετανάστες/στριες
Για όλους αυτούς τους λόγους δεν μασάμε το παραμύθι και είμαστε σε ετοιμότητα να δώσουμε αντιφασιστικές απαντήσεις. Σε ρατσιστές στο λεωφορείο, Ελληναράδες συμμαθητές και καθηγητές του «δεν χωράμε όλοι». Ο φασισμός τσακίζεται συλλογικά και ατομικά στον δρόμο, στις πλατείες, στα σχολεία, στις ιδέες, στις κοινωνικές μας σχέσεις. Εχθρός του φασισμού είναι οι ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας, η συλλογικοποίηση μας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικών επιλογών και σωματικής διάπλασης. Ο πόλεμος ενάντια στον φασισμό είναι συνολικός ενάντια σε ότι τον θρέφει και τον συντηρεί. είναι ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ.

ΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ, ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΜΑΖΙ,

ΝΤΟΠΙΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ NΑΖΙ.

css.php